Skip navigation

Monthly Archives: December 2010

1848 edition of American Phrenological Journal...

Image via Wikipedia

Cognitive neuroscience proposes that the quality of an external object is always already projected onto that object by the neuronal activity of the brain. What cognitive neuroscience lacks is a historical context, likewise what cultural studies lacks is an organic basis. An interaction between psychoanalysis, linguistics, philosophy, cultural studies, and cognitive neuroscience can break out of the closure of the humanities and give birth to the link which has come to be considered missing, between nature and nurture, organic and inorganic, empirical and conceptual, epistemological and ontological, transcendental and immanent, the objective and the subjective.  

Because of the dynamic and parallel nature of re-entry and because it is a process of higher-order selection, it is not easy to provide a metaphor that captures all the properties of re-entry. Try this: Imagine a peculiar (and even weird) string quartet, in which each player responds by improvisation to ideas and cues of his or her own, as well as to all kinds of sensory cues in the environment. Since there is no score, each player would provide his or her own characteristic tunes, but initially these various tunes would not be coordinated with those of the other players. Now imagine that the bodies of the players are connected to each other by myriad fine threads so that their actions and movements are rapidly conveyed back and forth through signals of changing thread tensions that act simultaneously to time each player’s actions. Signals that instantaneously connect the four players would lead to a correlation of their sounds; thus, new, more cohesive, and more integrated sounds would emerge out of the otherwise independent efforts of each player. This correlative process would alter the next action of each player, and by these means the process would be repeated but with new emergent tunes that were even more correlated. Although no conductor would instruct or coordinate the group and each player would still maintain his or her style and role, the player’s overall productions would lead to a kind of mutually coherent music that each one acting alone would not produce.[1]

The model of mind conceptualized by Gerald Edelman shows us that the mind is an embodied substance which has the ability to adapt to changes surrounding it. If we keep in mind that cinema, literature, art, and music show how the mind works at a particular moment in history, as well as the emotional state of that particular moment, it becomes clear why a mode of enquiry rather than a specific method is required for the analysis and critique of human consciousness and its relation to the environment surrounding it. In this context, the plot driven critique of the literary and filmic texts aims at distinguishing between the world of consciousness and the world of appearances. My claim is that it is only through looking at the mortal world of appearances with the eyes of an immortal consciousness that we can see that which is present as an absence in the predominant symbolic order. By looking at “what happens when” in a movie or a book as well as “how that thing happens,” I sustain the conditions of impossibility as the conditions of possibility for cont(r)action to take place and give birth to an immortal subject. Needless to say, this subject is also an object encountering and encountered by the unknown within the known, the chaos inherent in the order itself, that calls forth he who has died so many times and is yet to die again and be reborn many more times so as to live as dead again.


[1] Gerald Edelman, A Universe of Consciousness: How Matter Becomes Imagination (New York: Basic Books, 2000), 49

Advertisements

Cyprus – December 26, 2010

Nice first day, starting in Nicosia/Lefkosia, one of the few remaining divided cities in the world, and interesting on both sides. It’s also very easy to cross now for many people, including tourists and most Cypriots, which I believe became the case in 2003. Before that it was said to be a bit more tense. At the far edge of the walled portion of Northern Nicosia (it was the Venetians who walled this city long ago) I struck a deal with a taxi  driver. We went through some spectacular mountain scenery to the northern coast of Cyprus, which is not far away. Great driver, and I may use him again for further explorations of the North in the next few days. Also may have found the perfect place for New Year’s after striking up a conversation with a cafe owner in the North. More on that later…

crossing the border – December 28, 2010

I’m heading over across the border again today, this time to meet one of our philosophy blogger friends. Here’s what the border crossing is like when coming from the southern part of Nicosia/Lefkosia, where I’m staying…

Ledras Street, which is the main artery of the shopping district in the southern part of the city, leads straight into a checkpoint. All of the governmental facilities on both sides of the line are sort of like trailers, or like ticket windows for a theater or circus.

To your right is a Republic of Cyprus facility, but that’s only for when you’re coming back in. They don’t want to see your passport on the way out.

Then you’re in the zone for about 20 or 30 feet, and if you look left and right you can see plenty of damaged/abandoned buildings along the Green Line. The big conflict was in 1974, and I would assume that none of these buildings have been used for anything in 36 years.

Then, on your left, a Northern Cyprus trailer, white and with the image of their flag painted on it. You have to fill out a white visa form. They can’t stamp your passport because there are recognition controversies about the national status of Northern Cyprus. So instead, they stamp the piece of paper.

The northern side of Nicosia is rather different from the southern part. On the North it’s a lot like Turkey, unsurprisingly; the style of the mosques is the same, of course.

It’s also pretty easy to get lost in the northern part, though just like in Damascus you’ll eventually hit one of the old walls and be able to reorient yourself that way. But a couple of times, the twisty streets had me turned around so that I was shocked to come upon buildings that I thought were many blocks behind me. It had a sort of urban “Blair Witch Project” feel to it.

Neither the northern nor the southern part of the old city is especially large, but you can easily spend several hours wandering around the northern part.

When leaving, the Northern Cyprus authorities do ask to see your passport and visa. In most cases they type your passport number into a computer. They let you keep the visa, which is reusable for periods of, I believe, up to 3 months. They do stamp the visa upon exit, though, which would make me somewhat self-conscious about going in multiple times per day; as a result, I’ve only made one trip per day to the North.

The Republic of Cyprus trailer then appears 20 or 30 feet later, and they also want to see your passport and visa before allowing you back in. To my surprise, they didn’t check my rather large bag the first time. I had read that they are very strict about cigarette smuggling and so would examine any tourist bags carefully. That didn’t happen.

Since 2003 this has all been a lot less tense, apparently. My understanding (and this is just what I’ve heard) is that the only people who have problems crossing are the Turkish immigrants in the North who want to cross into the South. The original Turkish Cypriots reportedly have no problem.

I’ve wondered a bit if Nicosia was the inspiration for China Miéville’s much weirder divided place in The City and the City.

fun time in the North – December 28, 2010

Fun time in the North today thanks to Cengiz, who BLOGS HERE, did his Ph.D. in the U.K. at East Anglia, and wrote THIS BOOK in English along with a couple of fictional works in Turkish.

We dipped into Northern Nicosia bohemia for a bit, then had a nice long meal in a village outside Kyrenia, then nargileh (a.k.a. shisha) at the Kyrenia waterfront itself. Lots of talk about the current state of SR.

It was nighttime, of course, but here’s how beautiful Kyrenia is by day. This is the waterfront where we smoked the nargileh.

Cyprus cultural note – December 29, 2010

In the southern part of the Old City there’s a Starbucks that’s just a plain old Starbucks, sure. But out here at the edges of Nicosia, the chain coffee shops function almost like bars. I’ve never seen anything like this before, so if this is an emerging global trend, it has escaped me until now.

What I mean is, chain coffee shops here are all large, airy, fancy, and seem to function as a young adult dating scene. The music is cool. Everyone’s dressed for show. The stuff on the video screens is stuff you would normally see at a bar, such as runway models on infinite loop.

There are at least 4 chain coffee shops in a row out here that fit that description.

more Northern Cyprus -January 2, 2011

Another nice sightseeing tour of the North today, thanks to Cengiz Erdem (see HIS BLOG).

He’s an especially good host when it comes to knowing very good local restaurants that you wouldn’t have a ghost of a chance of finding if you weren’t a long-time local resident.

But of course, we ended up at the Kyrenia marina smoking apple nargileh (shisha) yet again.

via Object-Oriented Philosophy

The Speculative Turn: Continental Materialism and Realism

Levi Bryant, Nick Srnicek and Graham Harman (editors)

Download Pdf eBook 

Description

Continental philosophy has entered a new period of ferment. The long deconstructionist era was followed with a period dominated by Deleuze, which has in turn evolved into a new situation still difficult to define. However, one common thread running through the new brand of continental positions is a renewed attention to materialist and realist options in philosophy. Among the current giants of this generation, this new focus takes numerous different and opposed forms. It might be hard to find many shared positions in the writings of Badiou, DeLanda, Laruelle, Latour, Stengers, and Zizek, but what is missing from their positions is an obsession with the critique of written texts. All of them elaborate a positive ontology, despite the incompatibility of their results. Meanwhile, the new generation of continental thinkers is pushing these trends still further, as seen in currents ranging from transcendental materialism to the London-based speculative realism movement to new revivals of Derrida. As indicated by the title The Speculative Turn, the new currents of continental philosophy depart from the text-centered hermeneutic models of the past and engage in daring speculations about the nature of reality itself. This anthology assembles authors, of several generations and numerous nationalities, who will be at the center of debate in continental philosophy for decades to come.

Contents

Essays from:
Alain Badiou
Ray Brassier 
Nathan Brown
Levi Bryant 
Gabriel Catren
Manuel DeLanda 
Iain Hamilton Grant
Martin Hägglund 
Peter Hallward 
Graham Harman
Adrian Johnston
Francois Laruelle
Bruno Latour 
Quentin Meillassoux
Reza Negarestani
John Protevi
Steven Shaviro  
Nick Srnicek
Isabelle Stengers
Alberto Toscano 
Slavoj Žižek

 Authors, editors and contributors

Levi R. Bryant is a Professor of Philosophy at Collin College in Frisco, Texas.  He is the author of Difference and Givenness: Deleuze’s Transcendental Empiricism and the Ontology of Immanence as well as a number of articles on Deleuze, Badiou, and Lacanian psychoanalysis.

Graham Harman is Associate Provost for Research Administration at the American University in Cairo, Egypt. He has published the following books: Tool-Being (2002), Guerrilla Metaphysics (2005), Heidegger Explained (2007), Prince of Networks (2009), Towards Speculative Realism (2010), L’Objet quadruple (2010), and Circus Philosophicus (2010)

Nick Srnicek is a PhD candidate in International Relations at the London School of Economics. He is currently working towards a dissertation on the general dynamics of global political change, specifically focusing on the relations between contentious social movements, civil society organizations and international institutions. He has also published work in Symposium: Canadian Journal of Continental Philosophy and Pli: The Warwick Journal of Philosophy.

Let us imagine a subject who finds himself in a certain situation which appears to have no escape route; a situation which nails him to a painful existence and brings him closer to extinction with every move he makes. What he needs is Bion’s theory of creative process and the emergence of new thought from within the dominant projection-introjection mechanism. In his Theory of Thinking Bion says that dismantling is as important in creative process as integration, that is, introjection and splitting are as necessary as projective identification and unification. Bion pays special attention to the process of introjection and projective identification and recreates Klein’s paranoid-schizoid position as a way of showing that it has two forms; one is healthy and the other is pathological. For Klein it was only with the attainment of the depressive position that the formless experience was given a form, the thoughts were invested with symbolic meanings. Bion sees introjection and projective identification as the two separate but contiguous halves and the paranoid-schizoid and depressive positions as the complementary parts of one another in the creative process. Now, if, following Bion, we think about Klein’s introjection and projective identification in the context of Derrida’s technique of deconstructive reading, we see that deconstruction is a mobile and dynamic mode of critique which moves between fragmentation and integration of the meaning of a text. Although deconstruction, as practised by Derrida himself, adapts itself to the internal dynamics of the text as the object of critique, it still lacks the affirmative and immanent fluidity which is necessary to open up holes, or passages, through which a new truth in touch with the requirements of the present situation can slip. This is because Derrida’s practice of deconstruction is still a negating activity and a transcendence oriented practice, which remains within the confines of the antagonistic relationship between the life drive and the death drive. To become affirmative, deconstructive practice needs to produce and incorporate its own difference from itself, that is, it has to become immanent to itself and the text it interprets.

As a mode of thinking, deconstruction attempts to erase the gap between the life drive and the death drive, but always fails, and this failure eternally confines deconstructive practice to the domain of antagonism between the life drive and the death drive. And if we keep in mind that deconstruction as a mode of thinking has become the dominant way of being creative we can understand why a critique of deconstruction is a critique of contemporary culture.

 

Lovecraftian Science/Lovecraftian Nature Today is the start of the Science and Metaphysics blog event organized by Pete Wolfendale, Reid Kotlas and myself. Ben Woodard provides us with the inaugural post, setting the stage for some of the implications of a speculative realism chained to the inexorable logic of science…

Ben Woodard, ‘Lovecraftian Science/Lovecraftian Nature’

One of Lovecraft’s more entertaining literary habits is to totally and irreparably demolish the academic mind. Again and again Lovecraft disappears, kills, or transforms the academic into a babbling madman sent off to grow the population of Arkham Asylum. This is not because he has malicious feelings for thinkers (quite the contrary) but simply because the professor, the researcher, the scientist, the philosopher, test the limits of reality and this, in Lovecraft’s world, is a dreadful and dangerous task.

But this image of the mad-brained academic does not appear in our everyday existence and even the mad thinkers of the most popular fictions are not driven mad by their science but by personal traumas. Mad scientists, overwhelmingly, do not have occupational madness. We will probably not (unfortunately) see scientists ripping out their hair at the LHC at the possible sight of stranglets or even more fantastically a portal to another dimension(maybe hell whether demonological or hyperchaotic). Does Lovecraft merely underestimate the mental fortitude of modern day intelligentsia or is it that nothing Lovecraft imagined has ever, and will never, appear, that nothing fundamentally horrifying in the field of research can tear itself from the mundane and singe the nerve endings of a few eggheads?

This gap, I want to argue, comes from a fundamental chasm in conceptual framing, from the treatment of onto-epistemlogical indistinction (and that this leaps from the fictional to the non-fictional). This indistinction means that what is unknown is both unknown as to whether its unknownness is a result of our epistemological limits (we haven’t seen that type of fungus yet) or ontological limits (we cannot say what kind of entity it is). Taking from an earlier blog entry this appears in horror in the statement ‘What is that?’ which indexes the horror of the weird (or the weirdness of horror) in several dimensions.

‘What’ is the epistemological dimension of horror or the very questioning of the identity of the creature or thing before the thinking entity subject to horror. Whatness assumes possibly belonging to a taxonomy in that ‘what’ already assumes an ontology, an isness.

‘Is’ is the dimension of ontology proper interrogating the being of the thing and even the very bounds of the thing’s thingness or identifiability once an epistemological schema has been thoroughly employed.

‘That’ speaks to the spatio-temporal location of the thing that is questionably known/unknown, or solid/gelatinous and so forth.

‘What is’ marks an indistinction of thinking and being, not their ontological distinction, but the ontic fuzziness resulting from the mad stacking of countless epochs driven by rabid nature. In other words, unknowability (epistemological limitation) can result from temporal or spatial distance (too old, too new, too close, too far), an underdeveloped schema of knowledge (unclassifiables, unobservables, dark matter, and so on and so forth) resulting from malformed tools or instruments, or the weirdness of grounding/ungrounding activities themselves troubling the very operation of binding, separating and so forth. Or the problems of discernment could be called proximity, the second blindness, and the third forces and mixtures.

For Lovecraft the soft gray matter which humans cherish so deeply cannot stand up to such an assault. Yet asylums have long been closed and the psychiatric wards are not overflowing at the rate he would expect. It is because, in part, that the naturalism of philosophies of science treat nature as an innocuous container or cheery factory of things which the scientist can rearrange accordingly. That is, even if the Promethean attitude towards nature is no longer exploitative, a view of nature as still mechanistic lingers even in ecological thinking.

Even Roy Bhaskar’s Realist Theory of Science, sweeps nature into a rhetorical corner as only a generative mechanism or in Cohen and Stewart’s wonderful Collapse of Chaos, nature is left somewhere in the clutches of real patterns. But there always lingers an epistemological wedge which keeps nature from fleeing into ontological obscurity. Of course we know what nature is and if we do not know we worship it or respect to the limit of our own poetical fancy. This split is what the late Pierre Hadot referred to as the Promethean/Orphic split.

This split covers over a more sinister division, the belief that we are in fact separate from nature as both the Promethean and Orphic attitude pre-suppose that nature is over there somewhere either to be exploited or deified. Our new found unnaturalness does not mean that we are suddenly made of tin and diodes but it reinforces the fact that the world, and particular the world of the scientist (according to philosophy), is one composed of epistemological limits and not ontological or natural curiosities. ‘What is that’ is deprived of all its teeth in the post-Renaissance conceptualization of nature where nature = ineligibility. Against this conceptualization Bhaskar argues:

“Science is not an epiphenomenon of nature, for knowledge possesses a material cause of its own kind. But neither is nature a product of man, for the intelligibility of the scientific activities of perception and experiment presupposes the intransitive and structured character of the objects of knowledge, viz. that they exist and act independently of the operations of men and the patterns of events alike” (185).

Read More via Speculative Heresy

Special commissioned writing by Ben Woodard

A Nature to Pulp the Stoutest Philosopher: Towards a Lovecraftian Philosophy of Nature

The possibility of Lovecraftian philosophy (and a philosophy of nature) is at least a threefold weirdness:

1-Lovecraft’s own philosophical views were bitingly materialist following in the footsteps of Hugh Elliot, Bertrand Russell as well as Nietzsche and Schopenhauer while making dismissive remarks about Bergson, Freud and others. Lovecraft’s enthusiasm for Nietzsche was actually more Schopenhauerian than it appeared as evidenced in his piece Nietzscheism and Realism.[i]

2-Lovecraft’s reception ‘among the philosophers’ has been fairly limited with only a few scattered remarks from Deleuze and Guattari and philosophical-literary treatments by Michel Houellebecq, ST Joshi, and others. Though it seems to have begun to change with Speculative Realism and other connected thinkers – as even Badiou has expressed his appreciation for Lovecraft.[ii]

3-This relationship of Lovecraft to philosophy and philosophy to Lovecraft is coupled with Lovecraft’s habit of mercilessly destroying the philosopher and the figure of the academic more generally in his work, a destruction which is both an epistemological destruction (or sanity breakdown) and an ontological destruction (or unleashing of the corrosive forces of the cosmos). These demolitions are a result of a materialism which border on supernaturalism in Lovecraft’s cosmos, a materialism which operates within an onto-epistemological indistinction. This indistinction, which runs throughout weird fiction on the whole, means not only that being and knowing are indistinct and cannot be pre-determined by thought, but that it is difficult to separate being and thinking formally from one another.

Or, in other words, the horrorific entities and forces of Lovecraft’s fiction (while rigorously materialistic and part of a real nature) simultaneously test the limits of knowing on a small scale – ‘do I know what X is?’ – as well as on a large scale ‘can I know what X is?’ as well as ontological limits, of questioning the very possibilities of is such as in the horrific phrase ‘what is that?.’[iii]

 … Read More

via REAL HORROR

DOWNLOAD  STREAM  ITUNES  RSS

hour 1 / DVNT

Randomform – Segment Slipp [Plataforma-LTW]

8Bitch – In the Moog for Love [Svetlana Industries]

Maps + Diagrams – Savannakhet [Yuki Yaki]

Herzog – Small Loves [Audio Gourmet]

Weldroid – Not Every Neuron [Kahvi]

Petrovszky – Stick to It [Sajgon Records]

Mordant Music – Olde Wobbly [Mordant Music]

Ital Tek – Massive Error [Planet Mu]

kode9 – Swarm [Rephlex]

Jam City – Arpjam [Night Slugs]

Vector Lovers – Girl + Boy (2011 remastered) [Soma] forthcoming

Kraftwerk – The Model (Dead Sound remix) [dub]

the wee djs – g [This Machine is Broken]

michaelangelo – Conception IV [Subsist]

Rory St John – Deglove [Limetree] forthcoming

Coefficient – Inverse Resonance [Duality]

2methylBulbe1ol – Glocken [Ruff Records]

Mazzula – Enya – Tekkazula [dub]

Gunjack & Boriz Noiz – Mukashi No Ningen [Syndetic Recordings] forthcoming

Somatic Responses – Clone Aware [Acroplane] forthcoming

Ed Devane – Squib [Takeover Recordings] forthcoming

hour 2 / VOCODE RECORDS

Supper Club for One – Styrofoam Sunset [Vocode]

Supper Club for One – Nothing Left To Prove [Vocode]

Supper Club for One – I Understand Perfectly Now [Vocode]

Wazo – Step Up [Vocode]

Silesian Miner’s Collective – Groove A (Derty Ratz) [Vocode]

Gruppe 909 – Outer Insights [Vocode]

Gruppe 909 – Hipsterism Is A Disease [Vocode]

Gruppe 909 – Mad Science [Vocode]

Warsaw Hoolz – Black Gold Caddy [Vocode]

Warsaw Hoolz – Don’t Make Me Smack Yo’ Momma [Vocode]

Original Console Generation – 150.4.3.162 Elektro Mix [dub]

Sound Logic – Sage Advice (Vocode Edit) [Vocode] forthcoming

075 /

It’s the final MANTIS broadcast of 2010. Generally it’s been a good year here at darkfloorHQ. Personally the year started off on a bit of downer, and as most people it’s had some blips, at times major ones, but overall, things are on the up.

The show remains popular, the darkfloor site is busier and 2011 is shaping up with some quality showcases already lined up. A lot of radio shows around this time of year like to do a retrospective of the year, and whilst I technically could do that, there are just so many fresh new bits I wanna play I don’t have the space. All the shows are of course tracklisted, archived and made available to download or stream if you fancied digging through the past years efforts. I might do a 2010 retrospective studio mix if I get a chance.

Speaking of showcases as I was but a few lines ago, for our final showcase of the year I’m very happy to present Vocode Records.

the SHOWCASE

Vocode Records is the offshoot of the long running Vocode Project, documenting the evolution of electro since 1999. The label philosophy is to release electronic music in all its forms, as long as its kopfnicken (which I think translates as head nodding). Expect to see releases in a variety of genres, but primarily in electro-bass with breakbeat grooves. Vocode Records currently operates as a netlabel licensed by creative commons guidelines.

Vocode is tended with loving care by DJ Mad Wax.

MANTIS RADIO 075 + VOCODE RECORDS // DARKFLOOR

A very interesting conversation between Quentin Meillassoux, Robin McKay and Florian Hecker is available in pdf on the Urbanomic website (where, among other things, an interesting-looking forthcoming book on the philosophy of mathematics is announced).

There is a lot of interesting material in it: many topics will sound familiar to those well acquainted with Meillassoux’s work, but the conversation format leads the discussion also towards some unexpected terrain. I really just read it very quickly, and I’ll have to come back to it, but there is a section (indeed, the concluding section) which rather pleased me. Here is a selection from it:

When all your signs are meaningful, you are in deconstruction. Now why can’t Derrida’s deconstruction say anything about mathematics, why can’t it deconstruct mathematics? Because Derrida needs a sort of meaningful repetition, a sign that is meaningful that, if you repeat it, you have differential effects, by the repetition itself.

But if you take mathematics, you have signs without meaning, and you just operate on these signs. So if there are signs without any meaning, all deconstruction, all hermeneutics, goes out the window. Because there is a hole of meaning – no meaning at all. If these signs have no meaning at all, they just iterate, and this iteration can create the possibility of what I call a reiteration: one sign, two signs, three, four, etc.

So mathematics for me are the continent of what deconstruction cannot deconstruct, because it is grounded on meaninglessness. It is grounded on a sign without meaning. Now how can a sign without meaning can be infinite, can be it be general, generally the same? Here, there is something that is eternal but not ideal. Idealism thinks that it’s always meaning or essence that is eternal. For me what is eternal is just that any sign is a fact. When you see the facticity before the reality of a fact, then you don’t look at this teapot as an object that is factual, but you look at it as being the support of its facticity; and the support of its facticity as facticity is the same for the teapot as for this cup or this table … So you can iterate infinitely, that’s why you can iterate it.

In fact, for me, the facticity, the object as a  support quelconque of facticity, you can iterate it, without any meaning. And that’s why you can operate with it, you can create a world without deconstruction and hermeneutics. And this is grounded on pure facticity of things, and also of thinking. It is not correlated. After that, you can take some pieces of what you can construct from iteration to construct mathematics, and abstractly apply that to some pieces of world, indifferent to thinking, that’s what I try to demonstrate.

Read More

via Hyper tiling


The Black Dog – UR, We Are – One Hour With Underground Resistance by The Black Dog

tracklist:

1. Antimatter – Underground Resistance
2. Voice Of Electrifying Mojo
3. Afrogermanic – Underground Resistance
4. Mirage – Underground Resistance
5. Windchime – Underground Resistance
6. Talkin2Z – Underground Resistance
7. Final Frontier – Underground Resistance
8. In Or Out – Underground Resistance
9. Maroon – Underground Resistance
10. Death Of My Neighbor – Underground Resistance
11. Baghdad Express – Underground Resistance
12. Inversions – Underground Resistance
13. Technology Gap – Underground Resistance
14. Antimatter – Underground Resistance
15. I Am UR – Underground Resistance
16. Tazumal – Underground Resistance
17. Hunting The Program – Underground Resistance
18. Toxic Broadcast – Underground Resistance
19. Detonate – Underground Resistance
20. Orbit (The Black Dog Edit) – Underground Resistance
21. Riot – – Underground Resistance
22. Base Camp Alpha 808 – Underground Resistance
23. Entering Quadrant 5 – Underground Resistance
24. Adernarlin – Underground Resistance
25. Gamma Ray – Underground Resistance
26. Ambush – Underground Resistance
27. Sea Quake ? Underground Resistance
28. Kill My Radio Station ? Underground Resistance

Olay ve Hakikatin Bozguna Uğrattığı Fantezi Makineleri - Emre İleri   Cengiz Erdem “Fantezi Makinesinde Hakikat Sızıntısı”nı yazdığından beridir, defalarca okudum desem yalan olmaz. Kitabın etrafında bir Kızılderili çadırı kurup ateş yaktığım, hatta dans ettiğim bile söylenenler arasında! Söylenenler arasındadır arasında olmasına ama, kitap da benim etrafımda ateş yakıp dans ve de raks ederekten beni bilmediğim yerlere sürükleyip kendimi defalarca kez kaybetmeme ve bulmama vesile olmuştur. Bahis konusu kitabı  okuduğumu ve yorumladığımı sanırken aslında kitap beni birtamam okumuştur, karıştırmış, sayfalarıma dokunmuş, yazma eylemine sürüklenmiş bulmuşumdur kendimi adeta. Bu paramparça yazı, ya da yazılar, ne kadar bu roman ya da başka bir şey hakkında olur biliyorum. Fakat insan mevzubahis romanı okuduğu ve onun tarafından okunduğu zaman, ekran ve insan, kitap ve insan arasında tek taraflı bir görme, algılama ve düşünme eyleminin vuku bulup bulmadığını sormaya başlıyor kendi kendine. Amacımız kesinlikle mevzubahis roman hakkındaki “hakikatler”i ortaya çıkartmak değil, onu yeniden yazmaktır. Yani, kafamızda roman hakkında oluşan imgeleri yeniden simgelere dönüştürmektir niyetimiz. Ama bizim niyetimizin ne olduğunun pek de önemi yok. Biz de yokuz ki zaten, bir “biz” olmaktan çıktığımızdan beri… Read More

via Fantezi Makinesinde Hakikat Sızıntısı

Aslen Almanya doğumlu olmakla birlikte Sorbonne’da doktorasını tamamladıktan sonraki çalışmalarının çoğunu İngiltere’de yalnızlık içinde sürdürmüş ve karısıyla tanışıp evlendikten sonra da uzun yıllar Londra’da yaşamıştı Dr. Lawgiverz. Karısından ayrıldıktan sonra hayatı alt-üst olan doktorun bunalımdan çıkmak için tek şansı yeni diyarlara doğru yeni yelkenler açmak ve yeni insanlarla tanışmaktı, ki nitekim o da öyle yapmıştı zaten.   Hâliyle ayrılığı takiben seçtiği yaşam biçiminin doğası gereği Dr. Lawgiverz’in sabit bir ikâmetgâhı olması mümkün değildi. Her yıl farklı bir üniversitede ders vermekte, böylece de oradan oraya göç etmekle geçen göçebe bir yaşam sürdürmekteydi zira. Olaya düşünsel yaşam bazında baktığımızda ise görüyoruz ki Dr. Lawgiverz evrenin sırlarına ve insan doğasına ilişkin çalışmlarına edebiyatla başlamış, psikanalizle devam etmiş ve söz konusu çalışmaları gelişen teknolojiden de faydalanarak artık bir bilim dalı olduğuna hükmetmek vakti gelmiş bulunan felsefeyle sürdürmektedir hâlen.

Dr. Lawgiverz “söz uçar, yazı kalır,” sözünü hatırladı. Bu sözün 4.5 yıl içerisinde anlamını yitirecek olması, onu, sarf edilmiş diğer tüm sözlerin de anlamını yitireceği düşüncesine sevketti. Ne de olsa güneşin sönmesi neticesinde dünya ve hatta evren dev bir buz kütlesine dönüşecek ve dünyadaki her şeyle birlikte kitaplar da yok olacaktı. Yazarların ve sanatçıların eserleriyle ölümsüzlüğe kavuştuğu düşüncesinin ne derece saçma olduğu bir kez daha kanıtlanmış olacaktı böylece. Ölümle yazı arasındaki ilişki elbette ki eski çağlardan beridir yazarların ve düşünürlerin kafasını kurcalamış bir ilişkiydi. Maurice Blanchot “ölmemek için yazıyorum,” dediğinde büyük ihtimalle kendisini bir Şehrazat olarak duyumsamıştı. Yazılarımız boşluktan gelir ve boşluğa giderdi. İnsanın ölüm karşısındaki aczi teknoloji vasıtasıyla aşılmaya çalışılmış ve bazı bilim adamları teknoloji sayesinde insanın ölümsüz bir varlığa dönüşebileceğini iddia etmekle kalmamış, bunu kanıtlamıştı da. İnsan ezelden beridir yaşamı ölüme karşı bir direniş olarak görmüş, ölümü alt etmek için çeşitli icatlar yapmıştı. Örneğin Dr. Lawgiverz’in yakın bir dostu olan ve Takamuro Kootaro adını taşıyan bir bilimadamı, insan beyinlerinin içi sıvı nitrojen dolu küvezlere yerleştirilerek, bedenin geri kalan tüm kısımları yaşamsal fonksiyonlarını yitirse bile beynin kendisinin hayatta tutulabileceğine ve daha sonra yapay bir bedene (avatar-robot?) yerleştirilerek sosyal yaşama dahil edilmek suretiyle yaşamın deneyimsel yönüne kavuşturulması neticesinde ölümsüzlüğün hayata geçirilebileceğine gönülden inanmış ve yıllardır bu yöndeki çalışmalarını hayvanlar üzerinde yaptığı deneylerle neredeyse kanıtlamıştı. Hatta bu kanıtlar oldukça zengin olduğunu söyleyebileceğimiz, ölümün eşiğindeki bazı insanlar tarafından o kadar benimsenmişti ki, yüklü miktarda paralar karşılığında vücutlarının Akor Yaşam Uzatma Vakfı’nın Arizona’daki laboratuvarlarında, sıvı nitrojen dolu tanklar içerisinde dondurulup saklanmasını talep etmişti. Bildiğimiz kadarıyla şu anda 49 ölünün baş ve vücutları orada yeniden dirilecekleri günü bekliyor.[1]

Onlar ağaçtan toplanmayı bekleyen meyveler misâli dirilecekleri günü bekleyedursunlar, biz “her şey önünde sonunda olacağına varır” türünde bir sözle devam edelim anlatımıza. Bu söylediğimizdense hayata bakış bağlamında kaderci bir yaklaşımı benimsediğimizi sanmayın sakın. Birer anlatıcı olarak elbette ki her şeyin kendi kontrolümüzde olduğunu, hiçbir şeyin bizim dışımızdaki bir dış güç tarafından önceden belirlenmiş olmadığının farkındayız tabii ki. Ama siz de bir an olsun aklınızdan çıkarmayın ki kadercilikle her şeyin önünde sonunda olacağına varacak oluşuna hükmetmek aynı kefeye konamaz. Zira olup biten her şey, bir dış güç tarafından önceden yazılmış olmaktan ziyade, şimdi ve burada tarafımızdan yazılmaktadır. Bu yazılanların olacağına varması sadece bizim elimizdedir. Hepimizin bildiği gibi biz şimdi, şu anda yazmayı bıraksak bu anlatı da şimdi ve burada biter. Anlatının bitmesi demekse sanal olarak da olsa can verdiğimiz tüm bu insanların bir anda ölmesi anlamına gelir, başka da bir anlama gelmez. Hayatın her an sona erebilecek bir zaman dilimi olduğunu akılda tutarsak diyebiliriz ki yazmak ölüme karşı direnmek, okumaksa zamanı öldürmektir. İşte bu ikisinin, yani yazılanın ve okunanın, yazarın ve okurun buluşması ancak ne başı ne de sonu olan, zaman ve uzam dışı bir boyutta vuku bulabilir. O boyut ölümsüzlüğün zuhur ettiği, algılayageldiğimiz dünyanın içindeki bir dışarıdır; bir başka deyişle ölümlüler kümesi içindeki bir boş-kümedir sevgili okur. Ölümlülerle dolu bir kümenin(kümesin?) içindeki içi boş bir kümeninse ölümsüzler kümesi olduğunu, yani içerideki bir dışarı olduğunu söylemeye ise hakikaten bilmiyoruz gerek var mı, ama gene de söylüyoruz işte, nemelâzım, belki vardır diye… 


[1] Bilim ve Teknik Dergisi, Ölümsüzlük dosyası özel eki, Ed. Doç. Dr. Ferda Şenel, Nisan 2003, s. 13. “İnsanoğlunun ölümsüzlük için verdiği mücadele, varoluşluyla başlıyor. Rivayete göre bundan çok çok önce Lokman Hekim, ölümsüzlüğün sırrını bulur. Ölümsüzlük iksirinin formülünü kağıda yazar. Kaşif köprüden geçerken, sert bir rüzgar aniden iksirin formülünü alıp götürür. İşte, rüzgar bu iksirin formülünü götürdüğünden beri insanoğlu ölümsüzlüğün peşinde. Eski mısırlılar zamanında firavunlar, kendilerini ölümsüzlüğe taşımak için mumyalatıp piramitlerin içine yerleştirmişlerdi. Böylece vücutları korunacak ve tekrar hayata döndüklerinde eskisi gibi sağlıklı bir yaşam süreceklerdi. Hatta, sonraki yaşamlarında kullanacakları eşyaları da yanında konuluyordu. insan vücudunu mumyalayarak ölümsüzlüğe taşıma fikrini sadece Mısırlılar kullanmadı. Başta Kuzey Amerika olmak üzere, dünyanın bir çok yerinde mumyalanmış insan vücutları bulundu. Bu gösteriyor ki, insan vücudunu ölümsüzlüğe kavuşturma fikrinin her toplumda çok önemli yeri olmuş. Bu fikir günümüzde de mevcut. Tabii, eskisi gibi vücudu mumyalayarak değil. Gelişen teknolojiyle yeni bir kavram ortaya çıktı: insan bedenini dondurmak. Çok düşük ısılarda insan metabolizması yavaşlıyor. Belirli bir ısının altındaysa, neredeyse hiçbir kimyasal reaksiyon gerçekleşmiyor. Alaska’da buzullar arasında bulunan bazı insan cesetlerinin yüzlerce yıl geçmesine rağmen hiçbir bozulmaya uğramadığı görülmüş. Bütün bunlardan yola çıkan insanoğlu, yeni bir arayışa girdi: Acaba insan vücudunu kendi kontrolümüzde hiç bozulmadan yıllarca saklayabilir miyiz? Günümüz teknolojisiyle çeşitli dokuları ya da hücreleri hızlı bir dondurma yöntemiyle yıllarca saklamak mümkün. Genellikle sıvı nitrojen kullanılarak, dokular -190°C’ye kadar soğutulabiliyor. Çok hızlı dondurulan bu hücreler, daha sonra eritildiklerinde, eski işlevlerini kazanabiliyorlar.”

 

Deneyler yapmak ve yaptığı deneylerin sonuçlarını insanlarla paylaşmak için yaratılmış bir insan olan Takamuro Kootaro, çocukluğunda okuduğu bilim-kurgu romanlarının etkisiyle vurmuştu kendini bilime. Özellikle H.P. Lovecraft’ın kitaplarında okuduğu doğa-üstü hadiseleri gerçek sanıyor, yıllar geçtikçe dizginlenmesi namümkün bir hâl alan hayâl gücü, onu Frankenstein, veya bilemediniz Dr. Jekyll and Mr. Hyde gibi bir çılgına çeviriyordu.

Anne ve babasını korkunç bir trafik kazasında kaybeden küçük Takamuro sosyalist bir filozof tarafından evlât edinilip doğru dürüst bir okula gönderilinceye kadar tarifi imkânsız acılarla boğuşmak durumunda kalacaktır. Söz konusu okulda bilimin ışığıyla aydınlandıktan sonra aldığı bir bursla Japonya’dan Amerika’ya geçen Kootaro, Georgia Tech Enstitüsü’nde kısa zamanda sivrilecek ve doktorasını bitirir bitirmez Teorik Fizik ve Astronomi kürsüsünün başına getirilecektir. Spekülatif Realistler’in düzenlediği “Bilim ve Metafizik” adlı bir konferansta, evrenin sonsuzluğu içerisinde zaman kavramının sadece insan beynine münhasır bir şey olduğunu ve bunun sebebinin de düşünebilen tek ölümlü varlığın insan olması olduğunu dile getirecektir Takamuro Kootaro, ve pek tabii Kant’ın tüm bunları yıllar önce hâlihazırda dile getirmiş olduğundan bihaber olduğu için Dr. Lawgiverz’in tepkisini çekecektir hâliyle. Aralarında münakaşaya varan bir diyalog gerçekleşecek ve detaylarına girmememeyi etik olarak uygun bulduğumuz, yaşanan o ibret verici olaylar bilim ve felsfenin iş birliğinin ne denli gerekli ve mümkün olduğunu bir kez daha gözler önüne serecektir.

İlerleyen süreçte Einstein’ın görecelik teorisini çürüten ilk kişi olma bahtiyarlığını yaşayan Takamuro Kootaro’nun temel tezi zamanda yolculuk mevhumuna teknolojik gelişmeler ışığında bakıldığı zaman geleceğe gitmenin geçmişten gelmekten daha mümkün olduğunu ileri sürmekteydi. Kootaro’nun teoride ıspatladığı ve bilim çevrelerinde kabul görmüş bu tezinin teferruatlarına girmek isterdik, ama ne yazık ki kapasitemiz buna hiç müsait değil, zira biz bilim-adamı olmaktan ziyade basit bir anlatıcıyız sadece. Kafamızın basmadığı şeyleri anlatmamız ise hem çok riskli, hem de zaten mümkün değil. Hangi anlatıcı okuyucularının nezdinde küçük düşmek ister ki? Bilgi eksikliğinin insanın saçmalamasına zemin hazırlamaya ne denli müsait olduğunu hepimiz biliyoruz; bunu yaşayarak öğrendiğimizi farzediyor ve bu konuyu da daha fazla rezil olmadan böylece geçiştiriyoruz. Güneşin 4.5 yıl içerisinde söneceğine dair spekülasyonlar gerçeğe dönüştüğü takdirde tıpkı Akor Yaşam Uzatma Vakfı’nın Arizona’daki tesislerinden sorumlu Dr. Jerry Lemler gibi, Takamuro Kootaro’nun da tüm bu çabalarını anlamsız kılarak ölümsüzlük hayâlini imkânsızlıklar arenasına dahil edeceğini söylemeye gerek olup olmadığını ise inanın ki bilmiyoruz.

Dr. Lawgiverz’le Takamuro Kootaro bilim ve metafizik arasındaki ilişkileri hem epistemolojik, hem de ontolojik bağlamlarda en fenni şekilde mercek altına alan bir konferansta tanışacaktı. Bahse konu konferansta “Ölümsüzlük Teorisi ve Gilles Deleuze” adında bir bildiri sunan Dr. Lawgiverz ile “Zamanda Yolculuk Teorisi ve Einstein” adında bir sunum yapan Takamuro Kootaro konferansın bittiği günün gecesinde verilen akşam yemeğinde tesadüfen yan yana oturma fırsatı bulacak ve gecenin ilerleyen saatlerinde bilimsel-felsefi bir sohbete ilâveten şarabın da etkisiyle güçlerini birleştirme kararı alacaktı bu ikisi. Biri doğa bilimlerine, diğeri ise beşeri bilimlere mensup bu iki bilim-adamının dünyaya damgalarını vurmasıyla sonuçlanan entellektüel birliktelik, son derece verimli geçtiği aşikâr olan “Bilim ve Metafizik” konulu o konferans sayesinde başlayacaktı yani işte.

Güneşin 4.5 yıl içerisinde söneceğine dair o meşhur spekülasyonlar ortalığa yayıldığı sıralarda Takamuro Kootaro sürekli olarak Japonya ve Amerika arasında mekik dokumakta, maddi kaynakları ve bilimsel çalışmaları arasında yepyeni köprüler inşa etmekteydi. Kim bilir, belki de bu ikisinin, yani Takamuro Kootaro ve Dr. Lawgiverz’in böyle oradan oraya gidip gelmeleridir ülkelerindeki istihbarat birimlerinin dikkatini çeken. Ne yazık ki henüz o kısma gelmedik ama, biraz sabır lütfen, ey sabrın sonunun selâmet olduğu konusunda şüpheleri olan kuşkucu okur!



Pj Harvey – A Perfect Day Elise (Original Studio Version with Video Clip)

He got lucky, got lucky one time

Hitting with the girl in room five none nine

She turned her back on him facing the frame

Said, “Listen Joe don’t you come here again”

White sun scattered all over the sea

He could think of nothing but her name Elise

God is the sweat running down his back

The water soaked her blonde hair black

It’s a perfect day

A perfect day, Elise

He got burned by the sun

He’s a lucky man

His face so pale and his hands so worn

And the sky

Let himself in room five none nine

As she turned away

Said a prayer, pulled the trigger and cried

Tell me why

It’s a perfect day

A perfect day, Elise

Ah oh, It’s a perfect day

A perfect day, Elise

Güneşin bir anda değil de yavaş yavaş söneceğini, bir roman olmak yolunda ağır fakat emin adımlarla ilerleyen anlatımızın başlarında belirtmiştik sanırız. Hava sıcaklıklarında yaşanan ani düşüşler, derecelerin mevsim normallerinin altında seyretmesine sebebiyet vermeye başlamıştır nitekim işte. Hava o kadar soğumuştur ki artık Afrika ve Arap Yarımdası’nda bile kar yağmaktadır. Çöller kutuplara, kutuplar dev birer buz kütlesine dönüşmüştür. Dünyayı sıvı nitrojene batırsak ancak bu kadar donardı herhalde. Ama durun bakalım, bu daha başlangıç, güneşin sönmesine iki yıl var daha şu anda. Henüz yeterince soğumadı hava, -99 derece santigrat’ın altında hava soğukluğuna rastlanmadı şimdilik. Kaydedilen en yüksek hava sıcaklığı ise -1 derece santigrat olarak belirlendi. Neden 0 ve 100 değil? Bilmiyoruz. Sıfır ve yüz noktalarını daha can alıcı bir hadiseye sakladı herhalde yazar. Bizim misyonumuz sadece yazarın yazdıklarını aklımız dil verdiğince anlatmak.

Hemen belirtelim, biz bu acı gerçekleri sizlere anlatırken bir önceki romanımızın efsanevi yazarı Tekvin de bu esnada yazmayı sürdürmekte ve yok oluşa sayılı günler kaldığını da akılda tutarak tüm bu olup bitenleri sözcüklere dökmeye hummalı bir şekilde devam etmektedir. Zaman darlığı sebebiyle özet geçmekte bir sakınca görmediğini, yazdıklarının en ilginç kısımlarından biri olduğu su götürmeyecek derecede bariz olan şu yazı parçasından anlıyoruz:

 Güneşin sönmesine iki yıl kala Üçüncü Cihan Harbi diye nitelendirebileceğimiz o global(küresel) muharebeler serisi kimsenin beklemediği bir biçimde patlak vermiş, zaten yapay olduğu uzun süredir sezilen sevgi ve barış hayalleri yerini tüm dünyada çok şiddetli, içsel/dışsal ayrımının ötesindeki çatışmalara bırakmıştır.  

İlk başlarda özellikle Fransa ve İngiltere’de birer iç savaş şeklinde patlak veren bu savaş, daha sonra sınırları aşıp, ülkeler arasındaki barikatları yerle bir ederek dalga dalga tüm dünyaya yayılmıştır. Çatışmalar global ölçekte olduğu için kimse bu çatışmaları ne birer iç savaş, ne de birer dış savaş olarak niteleyebilmektedir. Artık iç düşman dış düşman kavramları anlamını yitirmiş, tüm dünya ülkelerindeki iktidarlarla muhalif güçler birbirine girmiştir. Mesele ne hangi milletin ötekinden üstün olduğu meselesidir, ne de savaşı hangi ülkenin kazanacağı meselesi.

Artık yaşamlarından başka kaybedecek hiçbir şeyleri kalmayan anti-kapitalist muhalifler “ya güneş sönmezse? O zaman kapitalizmi yıkıp komünizmi hayata geçirmek için bir daha zor bulacağımız bir fırsatı kaçırmış olacağız,” diye düşünmüş olacaklar ki ayaklanma kararı almışlardır. Küresel tahakküm küresel direnişe sebebiyet vermiş, tüm ülkelerdeki muhalif güçler kendi ülkelerindeki iktidarlara karşı amansız bir mücadeleye girişmiştir. Eğer bir ülkedeki muhalif güçler zayıf düşmüşse derhal o ülkeye diğer ülkelerden binbir zorlukla da olsa takviye güçler gönderilmektedir.

Hava sıcaklıklarının düşüşüne ve hava soğukluklarının artışına paralel olarak gittikçe azalan soğuk savaşlar ve gittikçe artan sıcak çatışmalar neticesinde savaşın yayılmadığı nokta kalmamış, bütün roller değişmiş, dünya neredeyse ters yönde dönmeye başlamış ve hastalar doktorlara, sömürülenler sömürenlere, ezilenler ezenlere, materyalistler metafizik ideologlarına karşı amansız bir direnişe girişmiştir. Saldırganlık ve şiddet daha önce hiç görülmemiş bir biçimde had safhadadır. Gelinen noktada artık ya global kapitalist düzen yerle bir edilecektir, ya da komünizm daha ana rahminden çıkamadan ilelebet tarihe gömülecektir. Hiç kimsenin kaçacak deliği yoktur, ki zaten hiç kimse de kaçacak delik aramamakta, bilâkis herkes saklandığı deliklerden çıkıp yıllardır hapsolageldikleri söz konusu delikleri tıkayarak savaşa katılmaya can atmaktadır.

Barikatlar her yerde, savaş ve ölüm birer yaşam biçimi halindedir. Ölüm yaşamın bir parçası haline gelmiş, hastalıklar sağlıklı bir geleceğin koşuluna dönüşmüştür. Muhalif güçler karşılarında buldukları acımasız kolluk kuvvetlerine karşı tüm olumsuzlukları birer silaha dönüştürmüş, en olumsuz gibi görünen koşullar global kapitalist sistemin kökten ve tamamen imhası için birer araç haline gelmiştir.

Eğer komünistler için amaç mevcut düzeni topyekün yerle bir etmekse, global kapitalizmin muhafazakarları içinse amaç karşı güçleri yeryüzünden sonsuza kadar silmektir gelinen noktada. Mesele bir ölüm kalım meselesidir.

 


Luther Blissett – Rupture

Konferans bittikten sonra derin bir hayâl kırıklığına uğramış vaziyette devletler platformunun kendilerine tahsis ettiği eve dönen üç silahşörler, kara kara istihbarat teşkilatı baş sorumlusuna ne diyeceklerini düşünmektedir. Müfettiş ve çavuş kendi ülkelerindeki istihbarat birimlerinin nasıl olup da bu kadar vahim bir hataya düşmüş olabileceği üzerine binbir dereden su getirmeye çalışırken, şef “kesin sesinizi, bir çuval inciri berbat ettiniz!” diye bağırır. Aslında çok sakin ve soğukkanlı bir insan olan şefin bu tavrı durumun sandığımızdan da vahim olduğunun göstergesidir. Bilindiği gibi göstergeler üç grupta incelenebilir, ama şimdi bunun hiç sırası değil. Belki daha sonra gerçekleşecek bir başka Dr. Lawgiverz konferansında değiniriz bu konuya. Şimdi yapmamız gereken plan B’yi yürürlüğe koymak için şefin cesaretini toplayıp istihabarat teşkilatı baş sorumlusuna telefon etmesini sağlamak. Bu noktada belirtmek isteriz ki saat gece dokuzdur, ve istihbarat teşkilatı baş sorumlusu büyük ihtimalle yemeğini yemiş, pijamalarını ve içi muflonlu terliklerini giymiş, saadet içerisinde radyodan müzik dinliyordur. Unutmayın ki televizyonlar hâlâ daha sonsuz bir beyazlıktan başka bir şey göstermemektedir. Diğer yandan istihbarat teşkilatı baş sorumlusunun karakterini de akılda tutarak diyebiliriz ki dinlediği müzik olsa olsa bir Wagner operası olabilir, ama tabii  bu da bir varsayım.

Şef ahizeyi kaldırır ve numarayı çevirir, hattın öteki ucundaki istihbarat teşkilatı baş sorumlusu bu esnada görsel imgelerden yoksun bir Internet’te gezinmekte ve güneşin 4.5 yıl içerisinde sönecek olmasıyla televizyon ekranlarının bir yıl önce beyazlık göstermeye başlaması arasında bir bağlantı kurmaya çalışmaktadır. Yani az önce yanıldık, istihbarat teşkilatı baş sorumlusu müzik falan dinlemiyordu, çünkü zaten Wagner dahil müzik dinlemeyi hiç sevmezdi, sandığımızdan da karanlık bir ruha sahipti, sahiptir yani. Her neyse, telefonun zır zır(ring ring) çalmasıyla bile öfkelenebilecek denli asabi bir tip olan bu baş sorumlu hiddetle yerinden kalkıp telefonu açar. Telefon telsizli olduğu için konuşma süresince telefon sehpasının yanında durmak zorunda değildir, ahizeyle birlikte bilgisayarının başına dönerken “Alo?!” der. “Alo?” “Evet?” “Sayın üstüm, benim, ben üst düzey bir araştırma komisyonu şefiyim, bu vakitte sizi rahatsız ettiğim için çok özür dilerim. Ama hatırlayacaksınız ki sizi, bana vermiş olduğunuz bu hususi numaradan istediğim vakit arayabileceğimi söylemiştiniz.” “Evet, hatırlıyorum, o vakit bu vakit mi peki?” “Evet sayın üstüm, bu vakit o vaktin ta kendisidir, zira hiç umulmadık bir taş baş yarmıştır.” “Nedir o taş?” “Dr. Lawgiverz Londra’da sayın üstüm; onu bugün katıldığımız, yasa dışı olması gerekirken henüz yasalarda gerekli düzenlemler yapılmadığı için hâlen yasal kabul edilen bir konferansta konuşmacı kürsüsünde gördük.” “Bize verilen tüm istihbarat yanlış mıydı yani?” “Görünen o ki öyleydi sayın üstüm, ama merak etmeyin siz, arkadaşlarla durumu değerlendirip bir B planı hazırladık. İzin verirseniz söz konusu planı devletler platformunda masaya yatırmak üzere size yazılı ve şifreli olarak göndermek istiyorum, telefonda nakletmek pek emniyetli olmayabilir, biliyorsunuz bu spekülatif realistler denilen güruh teknolojiyle pek haşır neşirdir ve bizi dinliyor olmaları ihtimal dahilinde olmanın da ötesinde kuvvetle muhtemeldir.” “Haklısın. O halde sen planı derhal önceden kararlaştırdığımız o anonim e-mail adresine şifreli olarak gönder. Ben sabah ilk iş platformu son gelişmeleri tahlil etmek üzere gündem dışı bir toplantıya çağıracağım. Elini çabuk tut!” “Peki efendim.”

Bu gergin telefon konuşmasının ardından şef mutfağa gider ve bir şişe bira açar. Müfettişe dönerek hemen işe koyulmalarını, çünkü henüz ortada olmayan B planını hazırlayıp sabahın ilk ışıklarıyla birlikte o anonim e-mail adresine göndermeleri gerektiğini söyler. Çavuşu ise önceden kararlaştırılan şifreli yazışma dilini öğrenmek üzere yan odaya gönderir. Kendini dışlanmış hissetmese de gururu incinen çavuş Amerikan olmasına rağmen bu aşamada sessiz kalması gerektiğinin bilinciyle söyleneni kuzu kuzu yapacaktır.

Bu sırada Dr. Lawgiverz konferansta yaptığı konuşmanın gururuyla yeni makalesini yazmaya koyulmuştur bile. Belli ki gece her iki cephe için de yazı işleriyle haşır neşir bir şekilde geçecektir. Anlatıcı ister istemez “edebi ve felsefi işlerle uğraşırdık yalnız geçirdiğimiz o soğuk ve yağmurlu gecelerde,” sözünü hatırlar. Okuyucu ise “aklın sınırlarına ve ötesindeki sonsuzluğa yaptığı yolculuklarda Kant hep yalnızdı,” diye geçirecektir içinden.

The Island is a science-fiction movie directed by Michael Bay. Our hero, Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) wakes up from a nightmare in which he sees himself drowning. What we, the spectators don’t know yet is that Lincoln has actually woken up to a sterile world which has nothing do with the real world. Lincoln wakes up from a nightmare to what appears to be an unreal reality. As Lincoln wakes up he sees a screen in front of him on which is written “Erratic REM Sleep Cycle Detected,” followed by “Please Report to Tranquility Center.” Lincoln gets out of his bed and goes to the toilet. As he urinates, another screen appears in front of him with the words “Sodium Excess Detected, Advising Nutritional Control.” On top of all these a speaker intervenes: “A healthy person is a happy person.”

Lincoln is living in an environment in which he is surveilled and controlled at all times. This environment is in fact an underground factory which produces human clones. Lincoln is nothing but a clone produced to be consumed when the time comes. We, the spectators, will later on learn that this environment was an institution used by the American Ministry of Defence for military research. Now it has been passed on to a medical corporation sponsored by extremely rich people to produce clones. These clones are the copies of those rich people who have various illnesses. Lincoln Six-Echo, for instance, is the clone of a Scottish man named Tom Lincoln who suffers from Hepatitis and who is expected to die in two years. This means that in two years time Lincoln Six-Echo will be killed and his organs will be transferred to his sponsor Tom Lincoln.

The DNA samples taken from the sponsors are used to produce clones. These clones are then grown in a womb-like environment until they reach the age of their sponsors. Some of the clones are grown for their hearts, some for their eyes, skins, and some for their internal organs. As they are grown they are almost injected a memory through audio-visual imagery, their consciousness is completely artificial just like themselves. Although they look no different from a normal human being they are in fact programmed to desire to go to The Island. They are continually told that they are the chosen ones, that they are the only survivors from a terrible epidemic which destroyed almost all life on earth, that they are lucky for being where they now are. Of course these clones need some kind of motive to be able to bear their monotonous existence. Their motive is waiting for the day on which they will win the lottery and go to the last piece of beauty left on earth after the epidemic; an exotic island, a heaven on earth. Through this lottery business the life in this institution is invested with a meaning. Educated to the level of fifteen year old children, the clones do not question their lives. They think that they really are chosen and they really want to go to the island. But Lincoln is unhappy and unsatisfied. He thinks there should be more to life than waiting for the departure towards the island. When he talks with his psychiatrist who is in fact the manager of the corporation, his psychiatrist tells him this: “You can’t see how lucky you are Lincoln. You have survived the epidemic, you are comfortable here, what else do you want?” Lincoln is not satisfied with this answer and goes to places he shouldn’t, sees things he better not. Following an insect Lincoln finds himself at a hidden section of the institute, a hospital, where he sees that those who are chosen to go to the island are in fact killed for their organs. Lincoln understands that there is no such thing as an epidemic, and no such place as the island, that all this island business is merely a fantasy to keep the clones operating efficiently as they wait.

On the night of the day that Lincoln learns the truth his lover Jordan Two-Delta (Scarlet Johansson) wins the lottery. Realising that the turn of death has come to Jordan, Lincoln goes to her room to warn her. After that the movie turns into a typical adventure movie in which many cars explode and many people die. At the end our hero and heroine destroy the corporation and save all the clones from their miserable existences.

The importance of this movie derives from the way in which it criticizes modern power structures which produces subjects in such a way as to serve the system which consumes them. The subjects are subjectified so as to feel happy and content with being locked in hopeful dreams. The Island shows that even what we call the unconscious is a construct, that the drives are not natural, but rather cultural products. 

What we see here is how the life drive turns out to be the death drive. As the clones wait for the day they will finally start living a real life full of pleasures, they are in fact waiting for the day they will die. As they die the system in which they are locked gains strength. Through the death of the subjects the system prolongs its own life.

Michel Foucault Hapishanenin Doğuşu: Gözetim ve Ceza (Discipline and Punish)adlı başyapıtında mimar ve düşünür Jeremy Bentham’ın yeni bir hapishane modeli olarak tasarladığı ve Panopticon adını verdiği, zamanına göre (Ondokuzuncu yüzyıl) devrimci sayılabilecek gözetim ve denetim mekanizmasını modern zamanlardaki iktidarın işleyiş biçimini gözler önüne seren bir metafor olarak lanse eder. Foucault’ya göre Panopticon mahkûmların hareketlerini, davranış biçimlerini ve hatta düşüncelerini kontrol altında tutan bir aygıt, bir makinedir adeta. Panopticon iç içe geçmiş halkalardan oluşan bir binadır ve tam ortasında bir gözlem kulesi bulunur. Mahkûmların hücreleri bu gözlem kulesinden rahatlıkla görülebilecek şekilde dizilmiştir. O kadar ki mahkûmun kendisi ne kadar saklanmaya çalışırsa çalışsın hapishanenin mimari yapısı vasıtasıyla oluşturulmuş ışıklandırma düzeneği öyle bir tasarlanmıştır ki mahkûmun gölgesi rahatlıkla görülebilir kuleden. Sürekli gözetim ve denetim altında tutulmakta olduğunu bilen mahkûm şahsiyet zaman içerisinde kendisini kuledeki gardiyanın gözüyle görmeye ve o gözün beklentileri doğrultusunda hareket etmeye başlar. O kadar ki artık kulede bir gardiyan olup olmadığı bile önemsizleşir, zira zaten artık mahkûm hapishanenin gözünü, otoritenin bakış açısını içselleştirmiş ve otomatikman mahkûmluk rolünü benimsemiştir. Dolayısıyla çoğu zaman kulede bir gardiyan tutmaya bile gerek yoktur artık, ne de olsa zaten mahkûmlar sürekli kulede bir gardiyan varmış gibi hareket etmeyi alışkanlık haline getirmişlerdir.

Çevrede halka halinde bir bina, merkezde bir kule; bu kulenin halkanın iç cephesine bakan geniş pencereleri vardır; çevre bina hücrelerle bölünmüştür, bunlardan her biri binanın tüm kalınlığını katetmektedir; bunların, biri içeri bakan ve kuleninkilere karşı gelen, diğeri de dışarı bakan ve ışığın hücreye girmesine olanak veren ikişer pencereleri vardır. Bu durumda merkezi kuleye tek bir gözetmen ve her bir hücreye tek bir deli, bir hasta, bir mahkûm, bir işçi veya bir okul çocuğu kapatmak yeterlidir. Geriden gelen ışık sayesinde, çevre binadaki hücrelerin içine kapatılmış küçük siluetleri olduğu gibi kavramak mümkündür. Ne kadar kafes varsa, o kadar küçük tiyatro vardır, bu tiyatrolarda her oyuncu tek başınadır, tamamen bireyselleşmiştir ve sürekli olarak görülebilir durunmdadır. Görülmeden gözetim altında tutmaya olanak veren düzenleme, sürekli görmeye ve hemen tanımaya olanak veren mekânsal birimler oluşturmaktadır. Sonuç olarak, hücre ilkesi tersine döndürülmekte veya daha doğrusu onun üç işlevi – kapatmak, ışıktan yoksun bırakmak ve saklamak— tersyüz edilmektedir; bunlardan yalnızca birincisi korunmakta, diğer ikisi kaldırılmaktadır. Tam ışık altında olma ve bir gözetmenin bakışı, aslında koruyucu olan karanlıktan daha fazla yakalayıcıdır. Görünürlük bir tuzaktır.[1]

Panopticon denilen bu hapishane modelinin önemi modern toplumlardaki iktidarın işleyiş biçimini temsil eden bir yapıya sahip olmasıdır. Biliyoruz ki modern toplumla birlikte merkezi iktidar çözülerek bireylerin içine işlemiştir. Ölüm ilanı vermeye hevesli pek çok kişi merkezi otoritenin bu çözülüşünü iktidarın ölümü olarak telakki etmiştir, ama bu son derece yanlış bir yorumdur, zira iktidar ölmemiş, sadece şekil değiştirmek ve kendisini görünmez kılmak suretiyle gücüne güç katmıştır sevgili okur. Artık iktidar toplumu oluşturan bireylerin dışında değil, içindedir. Yani toplumu oluşturan bireyler kendilerini içinde buldukları sistem tarafından öyle bir kurulmuştur ki artık onlara ne yapmaları, nasıl davranmaları gerektiğini söylemek bile gereksizleşmiştir, zira onlar zaten sistemin aksamadan çalışması için oynamaları gereken rolü oynamaya dünden razı bir hale getirilmişlerdir.

Bu durumu gözler önüne seren en güzel örneklerden biri Michael Bay’in yönetmenliğini yaptığı The Island, yani Ada filmi. Yirmibirinci yüzyılın ortalarında geçen bu bilim-kurgu filmi George Orwell’in 1984 adlı meşhur romanını çağrıştırmakla beraber, filmde Büyük Birader Panopticon’dakinden bile daha derinine nûfuz etmiş şu zavallı öznelerin. Film Ewan McGregor’un canlandırdığı Lincoln Six-Echo’nun bir kabustan uyanmasıyla başlar, ama ne seyircinin ne de kahramanımızın bildiği şey aslında kahramanımızın bir kabustan gerçek olduğunu sandığı ama aslında gerçekle hiç bir alâkası olmayan son derece steril bir dünyaya uyanmış olduğudur. Lincoln uyanır uyanmaz kendisine bir hoparlör vasıtasıyla akşam rahat uyumadığı, kabuslar gördüğü, dolayısıyla da derhal psikiyatristini görmeye gitmesi gerektiği söylenir. Yatağından kalkan Lincoln tuvalete işemeye gider. İşedikten sonra aynı hoparlör kendisine idrarının yeterince temiz olmadığını, içinde yabancı maddeler bulunduğunu, dolayısıyla da diyetine dikkat etmesi gerektiğini söyleyerek tüketmemesi gereken besinleri sıralar. Yani kısacası kahramanımız Lincoln Six-Echo rüyalarından sidiğine kadar denetim altında tutulduğu bir ortamda yaşamaktadır. Bu ortam aslında çölün ortasında, yerin yedi kat altına kadar inen dev bir mekanizma, klonlama yöntemiyle insan üreten bir fabrikadır sevgili okur. Lincoln ise tüketilmek için üretilmiş bir üründen başka bir şey değildir. Amerikan Savunma Bakanlığı’nın eskiden askeri araştırmalar yapmak ve silah üretmek için kullandığı yeraltındaki bu yapı çok büyük bir sağlık korporasyonuna devredilmiş ve bu sağlık korporasyonu da burada çok büyük paralar(kişi başı beş milyon dolar) karşılığında sağlık sorunları olan çok zengin kişilerin kopyalarını üreterek zamanı geldiğinde bu kopyaların organlarını bu kişilere satmaktadır. Lincoln Six-Echo aslında gerçek hayatta adı Tom Lincoln olan bir İskoç’un klonlanmış kopyasıdır. Tom Lincoln çok seks yaptığı için Hepatit virüsü taşıyıcısıdır ve hayatta kalmak için iki sene içerisinde Lincoln Six-Echo’nun bedenine ihtiyaç duyacaktır.

İnsan fabrikası diye nitelendirilebilecek yeraltındaki bu enstitü şöyle çalışmaktadır sevgili okur: Sponsorlarından alınan genlerden üretilen klonlar ana-rahmi ortamında bir müddet bekletildikten sonra yeterince olgunlaştıklarına kanaat getirilince ağaçtan meyve veya tarladan karpuz toplar gibi hasat edilerek kullanıma sokulmaktadırlar. Klonların kimisi kalbi için, kimisi gözleri için, kimisi de derisi için üretilmiştir. Aslında fiziksel olarak normal bir insandan hiç bir farkı olmayan bu klonlara öncelikle birer hafıza ve birer de bilinçaltı kaydedilmektedir. Klonların beynine son derece hızlı bir görüntü ve ses akışı bir ekran vasıtasıyla neredeyse enjekte edilmekte, programlama süreci tamamlandığında klonlar sanki bir geçmişleri varmış gibi hissederek işbaşı yapmkatadırlar. Kendilerine seçilmiş kişiler oldukları, tüm dünyayı felakete sürükleyip insanlığın neredeyse yok olmasına sebep olan amansız bir salgın hastalıktan kurtulan ender kişiler olarak ne denli şanslı oldukları söylenmektedir. Hayatları sistemin muhafazası yolunda sürekli çalışmaktan ibaret olan bu zavallı klonlara kurtuluş umudu da lâzımdır tabii. Aksi taktirde klonlar hayatın anlamını sorgulamaya meyledecek ve içinde bulundukları durumdan tatminsizlik duyup şikayet etmeye başlayacaklardır. Dolayısıyla klonlar haftada bir düzenlenen bir piyango çekilişi sayesinde varlıklarının bir amacı olduğu yanılsamasına hapsedilmektedirler. Bu amaç dünyada kalan son cennet olan egzotik bir adaya gidecekleri günün gelmesini beklemektir sevgili okur. Kendilerine sürekli “sen seçilmişsin, adaya gitmek istiyorsun” denmiş ve neticede klonlar kendi kendilerini hayatın adaya gitmekten başka bir anlamı olmadığına kâni kılmışlar, dolayısıyla da varlıklarının anlamını sorgulamaksızın, neye hizmet ettiklerini bilmeksizin sürekli çalışmakta, adaya gidecekleri günün hayaliyle yatıp kalkamaktadırlar. Onbeş yaşındaki bir gencin seviyesine kadar eğitilen klonlar birer çocuk olarak kalmaya mahkûm bireyler olarak yetiştirilmektedir. Ama kahramanımız Lincoln tatminsizdir, mutsuzdur. Lincoln çok geçmeden bu işte ters giden bir şeyler olduğunu hisseder ve varlığını sorgulamaya başlar. Aslında korporasyonun yöneticisinden başka bir şey olmayan psikiyatristine konuyu açıp hayatın piyangonun kendine çıkmasını ve adaya gitmeyi beklemekten daha başka bir amacı ve manası olması gerektiğini söylediğinde aldığı yanıt şudur: “Ne kadar şanslı olduğunu göremiyorsun Lincoln. Salgından kurtuldun, burada rahatın yerinde, daha ne istiyorsun?” Lincoln bu yanıtla ikna olmaz tabii ve merak içersinde girmemesi gereken yollara girer, gitmemesi gereken yerlere gider, ve görmemesi gereken şeyler görür. Kanatlı bir böceğin peşine takılan Lincoln kendisini yapının gizli bir bölmesindeki bir hastanede bulur ve orada görür ki adaya gitmek üzere seçilen kişiler aslında ameliyat masasına yatırılıp gereken organları alındıktan sonra öldürülmektedir. Yani aslında salgın malgın yoktur dış dünyada, ada denilen yer ise klonları motive edip verimlerini arttırmak için uydurulmuş bir fantaziden başka bir şey değildir.

Lincoln’un gerçeği öğrendiği günün gecesi o haftaki piyangonun çekileceği gecedir ve ne tesadüfütür ki o gece piyango Lincoln’un sevgilisi Jordan Two-Delta’ya (Scarlet Johansson) çıkar. Öldürülme sırasının sevgilisine geldiğini anlayan Lincoln derhal harekete geçer ve Jordan’ın odasına gidip ona gerçeği anlatır. Derhal kaçmaya başlarlar ve uzunca bir kovalamacadan sonra en nihayet yeryüzüne çıktıklarında kendilerini uçsuz bucaksız bir çölde bulurlar. Çölü koşarak aştıktan sonra küçük bir kasabadaki küçük bir bara varırlar. Burada Lincoln’un enstitüden tanıdığı bir kişiyle karşılaşırlar ve ondan gerçeği tüm çıplaklığıyla öğrenirler. Enstitünün çalışmalarını engellemek için Los Angeles’a gidip orjinallerini bularak onlara gerçeği anlatmaya karar verirler; belki böylece bu zulmü durdurabileceklerini düşünmektedirler.

Filmin bundan sonrası tipik bir aksiyon filmine dönüşüyor ve Los Angeles sokaklarında geçen amansız bir kovalamacada pek çok araba hasar görürken, ölü ve yaralı sayısı da gittikçe artıyor. Tabii en sonunda kahramanlarımız başarıya ulaşıp enstitüyü havaya uçuruyorlar. Gerçeği deşifre edemiyorlar belki ama en azından tıp etiğine sığmayan bir çalışmayı, yani bitki yetiştirir gibi insan yetiştirip organ satan bir firmayı yok ediyorlar.

Aksiyon kısmındaki pek çok saçmalığı saymazsak The Island son derece güzel bir film, en azından benim son dönemlerde gördüğüm en anlamlı bilim-kurgu filmlerinden birisi. Özellikle de Amerika’da daha şimdiden domuzları genetik mutasyona uğratıp kalbi bozulan insanlara nakledilmek üzere domuz kalbi üretilmesi yolundaki çalışmalar filmin gerçekçi bir yaklaşımla tasaralandığını gösteriyor. Ayrıca modern batı toplumlarındaki iktidarın yapısını da son derece etkileyici bir biçimde deşifre ediyor Ada filmi. Mesela insanların kendilerini bir hayal dünyasına hapsedip, sanal amaçlar uğruna bir ömür boyu sömüren sistemlere hizmet eder hale gelişlerini gayet anlaşılır bir dille gözler önüne seriyor. Emekli olup rahata kavuşacakları günün hayaliyle bir ömür boyu didinip duran insanlar emekli olduklarında bir de bakıyorlar ki ne para harcayacak sağlığa sahipler, ne de biriktirmiş oldukları paraların bir kıymeti var. Dolaşıma girmeyen para bankalarda dura dura değerini yitiriyor ve hayatı boyunca çalışıp sağlığından olan insanların sağlık masaraflarını karşılamaya bile ya zor yetiyor, ya da hiç yetmiyor. Böylelikle egemen sistem gücüne güç katarken insan ölüyor ve çark döndükçe bu kısır döngü işte böyle sürüp gidiyor sevgili okur. Bu durum ise kişiyi şu soruları sormaya sevkediyor: İnsanın kendisini yokeden siyasi ve ekonomik bir oluşuma hizmet eder hale gelmeden varolabilmesi nasıl sağlanabilir?  Kendini değil, insanı besleyen bir sevk ve idare modeli nasıl yaratılabilir? Sürekli dönüşüm ve değişimi temel ilke edinmiş bir mekanizma nasıl geliştirilebilir?

 


[1] Michel Foucault, Hapishanenin Doğuşu, çev. Mehmet Ali Kılıçbay (İstanbul: İmge, 2006), 295-96

Tracklist / Chapters 

 Hour 1 / Dvnt 1

 

  *Com Truise
Pyragony DOWNLOAD 2

 

  Hoehle
Neon Rhodes DOWNLOAD 3

 

  Mr. Seavers
Dishonourable Discharge DOWNLOAD 4

 

  Hatikvah
In The Spirit (Rod Modell / Deepchord Remix) DOWNLOAD 5

 

  Audioelectronic
Two Trains Running (Swayzak ‘Brun’S Dunb’) DOWNLOAD 6

 

  Ukv
Network Places (Dr. Schmidt Uranium Mix) DOWNLOAD 7

 

  Dvf
Warehouse DOWNLOAD

  Mad Tek
The Dark Age (Teutonic Kaboom Remix) DOWNLOAD 9

 

  Spuntic
Manifold DOWNLOAD 10

 

  Showcase 1 / Rabid Gravy 1

 

  Rabid Gravy
Blam DOWNLOAD 12

 

   Rabid Gravy
Rosebud DOWNLOAD 13 

  Rabid Gravy
The Clap DOWNLOAD 14

 

  Rabid Gravy
Lifetime Of Dither DOWNLOAD 15

 

  Hour 2 / Dvnt 16

 

  Slim Twig
Slit To The Hilt DOWNLOAD 17 

  Motor
Fire DOWNLOAD 18

 

  Jimmy Edgar
Hot Raw Sex (Instra:Mental Remix) DOWNLOAD 19

 

  Dvf
Brain Dead DOWNLOAD 20

 

  Orien
Decaying Corpse DOWNLOAD 21

 

  Roguestar
Cold Shivers DOWNLOAD 22

  Dj Shufflemaster
Exp DOWNLOAD 23 

  Si Begg
Revolution (Gbass Mix) DOWNLOAD 24 

  Mad Tek
The Dark Age (Mazzula Remix) DOWNLOAD 25

 

  Defekt
Stimulus DOWNLOAD 26 

 Defekt
Replicants Mind DOWNLOAD 27 

  Neat
Lime + Sugar DOWNLOAD 28

 

   Showcase 2 / Sturqen 29

 Sturqen
Zincu DOWNLOAD 30  

 Sturqen
Suner DOWNLOAD 31  

 Sturqen
Nupak DOWNLOAD 32  

 Sturqen
Fsf DOWNLOAD 33  

 Sturqen
Kik11 (Edit) DOWNLOAD 34

 

  Sturqen
Kie (Edit) DOWNLOAD 35

 

  Sturqen
Dyo DOWNLOAD 36  

 Sturqen
Alk (Edit) DOWNLOAD 37

Mazzula – 6 cans o redstripe and i’l have 10 b&h silver as well please. by Mazzula

download stream

TRACKLIST
Cynthia Stern – Follow (Mazzula Rework)
Mazzula – Arp Denial
Mazzula – Two Oscillators are Enough
Mazzula – Harsh Boy
Mazzula – Untitled
Mazzula – Purple Patches
Mazzula – Trance Bitch
Mazzula – D3d B3ar
Mazzula – Oh Ah Drama

When the phone rang restlessly, whatever this means, Dr. Lawgiverz was sipping his dry red wine and smoking his hand rolled Havana cigar as if everything in the world was absolutely normal and nothing extraordinary was in progress concerning the workings of the universe. It wasn’t his wife calling out of love to propose reunification, it wasn’t the Japanese scientist calling out of friendship to share his latest invention in the field of astrophysics which might have led to a ground breaking new discovery of an uncharted territory, a new dimension of being even, it wasn’t Genesis calling out of urgency to lay the foundation of their new pattern of action, their new strategy against the forces of evil, it was, rather, a subject we have hitherto neglected to mention due to unncessity, a subject who was capable of radically changing the course of events and open new fields in and through which our uncanny narrative could unfold. “Hello?” said Dr. Lawgiverz with an inquisitive tone of voice, and received an equally inquisitive “hello?” from the other end of the line. It all seemed as though something quite surprising, if not altogether shattering, was about to happen to say the least. Now, we may or may not opt for delaying the soon to be made public conversation between Dr. Lawgiverz and the mysterious character who has just been introduced into our narrative, but as we are aware of the demanding readers, who, even god doesn’t know in which circumstances are reading this book, we will not even consider choosing the negative option, which is that of opting for delaying the truth. Quite the contrary, we shall reveal all in no more than a few sentences. Accordingly, “I’m the president of the United States of the World Platform, and I hope it is Dr. Lawgiverz with whom I’m speaking,” will say and has already done so, the mystery man who has lost all his mysteriousness with these words. “It is indeed,” said Dr. Lawgiverz with a sarcastic and/but somehow even more inquisitive tone, this time reflecting a worry as well on behalf of the speaker. “The reason I’m calling you, doctor, is that we have gathered information which we think might be of interest to you regarding the recent developments in world history, and especially the history of science and philosophy.” “Don’t you consider philosophy to be a science in-itself? Or do you consider it an inferior science, a thing of the past, which should rather be left to extinction in the long forgotten pages of history?” asked Dr. Lawgiverz as if this had any relevance at all to the issue at stake here. “Whether philosophy is a science or not is of no interest to us, sir,” said the voice at the other end of the line and continued, “what’s of interest to us is your relationship, or correlation, as you and the likes of you would put it, to the newly emerging philosophical movement called Speculative Realism, which, no doubt goes beyond a mere interest in new possibilities of philosophizing and touches upon a fundamental and highly sensitive issue concerning the relationship between the meaning of life and the state of world politics today. Now, it would be understandable if you only touched upon this issue, but you go much further than that and recklessly intervene in world economics, manifesting itself in the form of capitalism, the most developed form of economics known to man up until now. As is clear to us, your intentions are much more sinister than they appear to be, to cut a long story short, doctor, we are convinced that your primary objective is to shake the foundations of humanity’s very own mode of being itself. Am I right or am I right?” “No need to get uptight with me mister president. I understand that you have done your homework extremely well, but I wonder if you really have any proof at all to sustain your unjustified accusations.” “I assume you are forgetting with whom you are talking mister doctor. If I had no proof to justify my accusations, as you put it, with what authority do you think I would have the courage, or to put it more bluntly, the guts, to call and accuse you of being the mastermind behind these conspiracies?” “I don’t know about that, sir,” said Dr. Lawgiverz and added, “but if there’s one thing I surely know, it’s that I don’t even know whether you really are the person you say you are, calling me in the middle of the night and speculating endlessly about my intellectual life and the conspiracies behind which I’m the mastermind. Correct me if I’m wrong, but how am I supposed to know that you are not a psychotic reader who has not only just happened to read one or more of my books, but who also happens to think he has solved the riddle just like that?” “Well, you obviously cannot know that, what’s more, you are not supposed to know that anyway. So why don’t you just stop presenting yourself as someone who is supposed to know everything.” “I must admit, I’m having difficulty relating to you.” “Perhaps that’s because you are an anti-correlationist, as you would put it.” “I think there is a grand misunderstanding here. Anti-correlationism has nothing to do with two individuals having difficulty communicating with one another. As a matter of fact, what’s at stake in anti- correlationism is much more profound than that. I don’t know if it’s necessary to get into details, but let me at least say just this: anti-correlationism is not a state of mind, or a state of situation, as Badiou would put it, rather, it is a mode of being and thinking, which is driven by a will to think non-reflectively and non-determinatively, that is, to think objects as they are in themselves, rather than they are for mortal humans. Anti-correlationism proposes that it is possible and necessary to think and speculate on a world independent of human thought and/but engagingly indifferent to the symbolic reality. In short, it is an attempt to traverse the fantasy and touch the Real, as Lacan would have put it if only he was alive, which he did when he was.” “How would a human do that, if I may ask?” “You surely may ask, and the answer you get would be that natural sciences and mathematics have already been doing that for centuries. It is only a matter of finding, or rather, creating a new language that would do(express) the same in and through words, rather than the symbols of mathematics, chemistry and physics.” “I didn’t call you to engage in philosophical and scientific discourse doctor. You are a suspect and my duty is to warn you that if you continue your sinister acts, you will regret being alive and capable of thought. Good bye!” “Good bye, sir.”

An Interview with Jane Bennett

by Gulshan Khan

Jane Bennett is Professor of Political Theory and Chair of the Department of Political Science at Johns Hopkins University in Baltimore, USA. In 1986 she received her doctorate in Political Science from the University of Massachusetts. In the following year her dissertation was published with New York University Press under the title Unthinking faith and enlightenment: nature and state in a post-Hegelian era. Her subsequent published books include Thoreau’s Nature: Ethics, Politics, and the Wild (Sage Publications, 1994) and The Enchantment of Modern Life: Attachments, Crossings, and Ethics (Princeton University Press, 2001). Her new book, Vibrant Matter: A Political Ecology of Things, is forthcoming from Duke University Press. In 1988 Bennett became an Assistant Professor at Goucher College in Baltimore, where she also became the Elizabeth Todd Professor in the year 2000 until 2004 when she moved to John Hopkins. She has been a visiting fellow at universities in Britain and in Australia. Bennett is on the editorial and advisory board of a number of prestigious journals and book series ranging from Political Theory to Critical Horizons.

Bennett co-edited The Politics of Moralizing (Routledge, 2002) with Michael J. Shapiro and co-edited In the Nature of Things: Language, Politics and the Environment (University of Minnesota Press, 1993) with William Chaloupka. She and William E. Connolly are in the beginning stages of co-writing a political theory textbook, Friends of the Earth: Minor Voices in the History of Political Thought. These encounters have contributed to Bennett’s distinctive notion of ‘vital materiality’. Her intellectual trajectory is also indebted to aspects of the work of Lucretius (1995), Spinoza (1949), Diderot (1996), Nietzsche (1994), Deleuze and Guattari (1987), Henry Thoreau (1968) and Bruno Latour (1993). Her notion of ‘vital materiality’ also builds upon Michel Foucault’s notion of bio-power and Judith Butler’s early notion of ‘bodies that matter’. Conversely, the notion of agency that stems from Bennett’s work makes an important and substantive contribution, away from the politics of performativity associated with Butler and towards a politics of nonhuman matter and agency. She invokes a new and different political imaginary outside the Hegelian and psychoanalytic framework of the subject and object/other. In this sense her work shares a ‘subject matter’ as well an intellectual affinity with Elizabeth Grosz’s (1994) Deleuzian inspired works. Following a long tradition of thinkers who have sought to de-centre ‘the human’ (for example, Louis Althusser and Michel Foucault), Bennett’s emphasis on nonhuman matter challenges the ontological privileging of ‘the human’. However, her approach creatively affirms the necessity of human embodiment, understood as one site of agency within and across a multiplicity of other material bodies and formations. Her notion of agency also seeks to avoid reducing politics to morality, which has implications for the predominant analytical framework that is heavily underpinned by a Kantian conception of moral agency with its emphasis on intuitions, duties and obligations. Bennett’s contribution to political theory with its emphasis on nature, ethics, aesthetics, environmentalism and vitalism is inter-laced with a political interest in the literary writings of Kafka, Coetzee, Thoreau and Kundera, on whom she has published several articles and essays. Her work has clear implications for re-thinking our relations to and engagement with the vitality of nature. 

 GULSHAN KHAN: Jane, thanks for agreeing to this interview. I would like to begin by exploring some of the themes you are currently working on in your new book and issues raised by your paper presented at the ‘Stem Cell Identities, Governance and Ethics’ conference at Nottingham University in 2007.1  I will then move onto questions about your theory about the enchantment of modernity, nature and agency.

You are currently working on a book entitled Vibrant Matter: The Political Ecology of Things (2010), and I find myself drawn to your version of post-structuralism, which does not reduce life or matter to the play of language. Instead, you outline a layered notion of reality and in particular you delineate a conception of matter as a lively force present in all things. You seem to want to challenge our received notions of the distinction between nature and culture. For example, in your article ‘The force of things’ (2004) you confront Theodor Adorno’s (1990) point that we cannot make any positive claims about the ‘non-identity’ between the concept and the thing. By way of contrast, you offer an affirmative account of this non-identity understood as the play of lively animate forces. Can I press you to explain your notion of ‘things’ or ‘vital materiality’ and how it differs from contending versions?

JANE BENNETT: I’m trying to take ‘things’ more seriously than political theorists had been taking them. By ‘things’ I mean the materialities usually figured as inanimate objects, passive utilities, occasional interruptions or background context – figured, that is, in ways that give all the active, creative power to humans. I focus on five exemplary ‘things’ in the book: stem cells, fish oils, electricity, metal and trash. Our habit of parsing the world into passive matter (it) and vibrant life (us) is what Jacques Rancière (in another context) called a ‘partition of the sensible’. In other words, it limits what we are able to sense; it places below the threshold of note the active powers of material formations, such as the way landfills are, as we speak, generating lively streams of chemicals and volatile winds of methane, or the way omega-3 fatty acids can transform brain chemistry and mood, or the way the differential rates of cooling organize the unpredictable patterns of granite.

My experiment is this: What would the world look and feel like were the life/matter binary to fall into disuse, were it to be translated into differences in degree rather than kind? And how, in particular, would our political analyses of events change were they to acknowledge an elemental, material agency distributed across bodies, human and nonhuman? Who or what would count as a ‘stakeholder’? How would a ‘public’ be constituted? Would politics become less centred around the punitive project of finding individual human agents responsible for the public problems of, say, an electricity blackout or an epidemic of obesity, and more concerned with identifying how the complex human–nonhuman assemblage that’s churning out the negative effect holds itself together – how it endures or feeds itself? Until we do that, political attempts to remedy the problem are likely to be ineffective.

An ‘assemblage’ is an ad hoc grouping of an ontologically diverse range of actants, of vital materialities of various sorts. It is a vibrant, throbbing collective with an uneven topography: some of the points at which its diverse affects and bodies cross paths are more heavily trafficked than others, and thus power is not distributed equally across its surface. An assemblage has no sovereignty in the classical sense, for it is not governed by a central head: no one materiality or type of material has sufficient competence to determine consistently its trajectory or impact. The effects generated by an assemblage are, rather, emergent properties, emergent in that their ability to make something happen (a blackout, a hurricane, a war on terror) is distinct from the sum of the force of each materiality considered alone. An assemblage thus has both a distinctive history of formation and a finite life span.

To be clear: the agency of assemblages of which I speak is not the strong kind of agency traditionally attributed to humans or God. My contention, rather, is that if one looks closely enough, the productive impetus of change is always a congregation. As my friend Ben Corson helped me to see, not only is human agency always already distributed to ‘our’ tools, microbes, minerals and sounds. It only emerges as agentic via its distribution into the ‘foreign’ materialities we are all too eager to figure as mere objects.

It is, I think, the ‘responsibility’ of humans to pay attention to the effects of the assemblages in which we find ourselves participating, and then to work experimentally to alter the machine so as to minimize or compensate for the suffering it manufactures. Sometimes it may be necessary to try to extricate your body from that assemblage, to refuse to contribute more energy to it, and sometimes to work to tilt the existing assemblage in a different direction. In a world where agency is always distributed, a hesitant attitude towards assigning moral blame becomes a virtue. Outrage should not disappear completely, but a politics devoted too exclusively to moral condemnation and not enough to a cultivated discernment of the web of agentic capacities can do little good. A moralized politics of good and evil, of singular agents who must be made to pay for their sins – be they Osama bin Laden or George W. Bush – becomes immoral to the degree that it legitimates vengeance and elevates violence to the tool of first resort. A distributive understanding of agency, then, re-invokes the need to detach ethics from moralism… Read More

via Para_Doxa

Araya pek çok ahkâm tohumu serpiştirdiğimizin farkındayız. Lâkin farkında olduğumuz bir başka şey de bizim, bu anlatının yazarı ve/veya yazarları olarak, okuyucularımıza sadece zevk vermek ve hoş vakit geçirmelerini sağlamak için yazmadığımız gerçeğidir. Son derece önemli mevzuları mercek altına alıyoruz burada; anlatıya ara vermişsek insanlığın geleceğine dair birtakım endişeler taşıyor oluşumuzdandır. Her neyse, lâfı daha fazla uzatmadan kaldığımız yere geri dönecek olursak görürüz ki olayın aldığı gayet komplike hâl yıllardır durmaksızın coşkuyla çarpamktan yorgun düşmüş ve/fakat aynı sebepten, yani durmaksızın çoşkuyla çarpmaktan ötürü, kas bakımından güçlenmiş yüreklere acı vermektedir. Çünkü “Ölüm ve Kapitalizm” temalı konferansın ilk konuşmacısı üç silahşörlerde şok etkisi yaratacak bir kişidir. Söylemeye gerek var mı bilmiyoruz, ama her ne hikmetse “istihbaratın düştüğü yanılgının ve bilgi eksikliğinin boyutları hem korkunç, hem düşündürücü, hem de ibret vericidir,” demekten de kendimizi alamıyoruz. Söz konusu yanılgıdan kaynaklanan istihbarat krizinin üç silahşörler için bu duygulara ilâveten endişe verici de olmasının ise insan doğasının gereği olduğunu da sözlerimize eklemeyi ihmâl etmiyoruz. Zira konferansın ilk konuşmacısı devletler platformunun korkulu rüyâsı Dr. Lawgiverz’dir. Belli ki doktor Japonya’da olmaktan ziyade tıpkı üç silahşörler gibi İngiltere’nin başkenti Londra’dadır.

Evet, yanlış duymadın, “Ölüm ve Kapitalizm” adlı konferansın ilk konuşmacısı, akıl ihsan olunmuş her fâninin aklına durgunluk vermesi kuvvetle muhtemel olsa da Dr. Lawgiverz’di, ey üstündeki lâneti yazgısı belleyen şaşkın okur. Akla zarar hakikatlerin birbiri ardına zuhruyla kasılan bilinçlerin daha fazla kasılmasına gönlümüz razı olmadığından, Dr. Lawgiverz’in konuşmasının anlatımızın kurgusu açısından önem arz etmeyen yanlarını budayıp, sadece hayati ehemmiyeti haiz bazı noktaları iktibas etmenin yerinde olacağını düşündük. Eminiz ki pek çok okuyucumuz bu kararımızı sevinçle karşılamış, içlerine dolan salakça sevinçle ne yapacaklarını bilmez bir vaziyette taklalar atmaya başlamıştır. Kararımızdan hoşnut olmayan okuyucularımıza ise elimizden herkesi tatmin etmenin mümkün olmadığı gerçeğini bir an olsun akıllarından çıkarmamalarını salık vermekten başka bir şey gelmediğini üzüntüyle belirtmek isteriz. Kendilerine burada sizlerin huzurunda söz veririz ki bir dahaki sefere de şimdi sevinç çığlıkları ve taklalar atan okuyucularımıza vereceğiz aynı salığı. Böylece her iki gruptaki okuyucularımızı da eşit derecede ihya etmiş olacağız sanırız. Kendini hangi gruba dahil hissederse hissetsin, hiçbir okuyucumuzu sanrılarımızla meşgul etmek istemediğimiz için lâfı fazla uzatmadan Dr. Lawgiverz’in konferansta sarfettiği ibret verici sözlere geçelim isterseniz şimdi hep birlikte.

Ama durun bir dakika, sanırız bu kısımları böyle hızlıca geçiştirmemek lâzım, ne de olsa Dr. Lawgiverz’in üş silahşörlerin dizi dibinde olması kurguya yepyeni bir boyut katıyor. Şef yanındaki iki embesile şaşkınlık ve kınamayı aynı anda dışa yansıtan bir bakış fırlatıyor. Az önce iki embesil diye andığımız müffettiş ve çavuş ise şefe şaşkınlık ve korku dolu bakışlarını gönderiyor. İşler iyice sarpa sarıyor anlaşılan. Her neyse ama, şimdi panik yapmanın ve çevredekilere işin içindeki bit yeniklerinden örnekler sunmanın hiç sırası değil. Üç silahşörlerin bu aşamada yapması gereken soğuk kanlılıklarını korumak ve ölümle kapitalizm arasındaki ilişkileri spekülatif realist bakış açısıyla mercek altına almak maksadıyla düzenlenmiş “Ölüm ve Kapitalizm” adlı bu konferansı konuyla son derece alâkadarmış gibi can kulağıyla dinlemek. Şimdi papara koparmanın ve Dr. Lawgiverz’in yanına gidip “tutklusunuz bayım, sizi neo-liberal düzenin ve global kapitalizmin temellerine dinamit döşemeye, bu suretle rejimi yıkmaya cüret ve teşebbüs etmekten tutukluyoruz!” demenin hiç sırası değil. Bu arada dikkatli okuyucularımız soracaktır; “peki ama üç silahşörler Dr. Lawgiverz’i nereden tanıyor? Anlatıda daha önce Dr. Lawgiverz’in resmini gördüklerini hatırlamıyoruz.” Haklısınız sevgili okurlar, görmediniz, çünkü gösteren olmadı. Bizim de gözümüzden kaçan bu ayrıntıyı gündeme getirdiğiniz için size teşekkürü bir borç biliriz. Borcumuzu nasıl ödeyeceğimizi ise şimdilik bilemiyoruz. O yüzden hemen konuya açıklık getireceğini düşündüğümüz şu açıklamayı yapmayı boynumuzun borcu sayıyoruz: Dr. Lawgiverz’in resimleri devletler platformunun web sitesinde yayımlanmıştır; devletler platformu ise söz konusu resimleri bizzat doktorun kişisel web sitesinden araklamıştır. Zaten doktorun öyle saklısı gizlisi de yoktur. Internete girip google arama motoruna Dr. Lawgiverz yazıp ara’yı tıklamak irili ufaklı, renkli renksiz pek çok Dr. Lawgiverz resmine erişiminizi mümkün kılacaktır. Yani kısacası üç silahşörlerin, doktorun resimlerini görmesi değil, görmemesidir imkânsız olan. Bu konuya da yapıbozum tekniğini kullanmak suretiyle böylece açıklık getirdiğimize göre sanırız artık anlatımıza kaldığımız yerden devam edebilir, yani Birkbeck Enstitüsü’nün konferans salonuna geri dönebiliriz. Lâkin salona dönüp anlatıya devam etmeden önce tüm bu açıklamalarımızı anlamsız kılmak pahasına şunu da sözlerimize eklemeden edemedik: Zaten konferansın posterlerinde Dr. Lawgiverz’in ilk konuşmacı olduğu açık ve net bir biçimde yazılıydı. Bu posterlerin nasıl olup da üç silahşörlerin gözünden kaçmış olabileceğini ise  inanın biz de bilemiyoruz. Tek tesellimiz, bir anlatıcı da olsa insanın her şeyi bilmesinin mümkün olmadığı gerçeğidir.

Üç silahşörler konferans salonunun arka sıralarına oturmayı seçmiştir. Bu seçimlerinin ardında yatan sebep ise tüm salona hakim bir görüş açısına sahip olmak arzusunu taşımalarıdır; böylece salonda kuş uçurtmayacaklar, dişi olsun veya olmasın hiçbir sineğe geçit vermeyeceklerdir. Bu arada Dr. Lawgiverz, Ölümlüler, Ölümsüzler ve Spekülatif Gerçekçiler adlı konuşmasına başlamıştır bile, ki söz konusu konuşmayı da ne yazık ki anlatının akışı içerisinde yeri olmadığı düşüncesiyle kitabımızın son bölümüne aldığımızı belirtelim. Tekrarlamaktan asla bıkmayacağımız o bölüm ise her zaman olduğu gibi gene Dr. Lawgiverz’den Nihilistik Spekülasyonlar adını taşımaktadır, ey görüşleriyle kitabın organik bütünlüğüne katkı koyan paha biçilmez okur!

Sanctus and Other Films by barbarahammer.com from barbara hammer on Vimeo.

Sanctus is a film of the rephotographed moving x-rays originally shot by Dr. James Sibley Watson and his colleagues. Making the invisibile, visible, the film reveals the skeletal structure of the human body as it protects the hidden fragility of interior organ systems. Sanctus portrays a body in need of protection on a polluted planet where immune system disorders proliferate.

Snow Job: The Media Hysteria of AIDS, 1988, 8 min.
Endangered, 1989, 19 min.
Sanctus, 1990, 20 min.
Vital Signs, 1989, 10 min.

<em>Objet a</em> and the Veil  Eumerdification

Over at Pagan Metaphysics, Paul has posted a couple of great quotes from Dennett’s Breaking the Spell. Hopefully he won’t mind if I reproduce his post here. Paul writes:

I was reading through Dennett’s Breaking the Spell again yesterday and came across an endnote that raised a laugh. Dennett is reflecting on the value and uses of incomprehensibility, mystification and paradox in religion, specifically as mechanisms for bedazzling the mind (effective marketing strategies or tools of transmission), when he notes in a side comment his first secular experience of this phenomenon.

My introduction to this somewhat depressing idea came in 1982, when I was told by the acquisitions editor of a major paperback publishing company that her company wasn’t going to bid for the paperback rights for The Mind’s I, the anthology of philosophy and science fiction that Douglas Hofstadter and I had edited, because it was “too clear to become a cult book.” I could see what she meant: we actually explained things as carefully as we could.

OK, not funny so far (although perhaps evoking a knowing smile). Dennett then proceeds to explain a related story.

John Searle once told me about a conversation he had with the late Michel Foucault: “Michel, you’re so clear in conversation; why is your written work so obscure?” To which Foucault replied, “That’s because in order to be taken seriously by French philosophers, twenty-five percent of what you write has to be impenetrable nonsense.” I have coined a term for this tactic, in honor of Foucault’s candor: eumerdification. Read More

via Larval Subjects .

%d bloggers like this: