Skip navigation

Tag Archives: Herbert Marcuse

The recent developments in electronic music present us with a good example of how the inorganic has become, at least in sound, more organic than the organic. With the rapid development of sound-producing machines it has become possible to create such sounds that while listening to it one feels like there is a living organism from a strangely familiar realm making noises in the room, or worse still, that the noises are coming from within one’s mind and body. Listening to this kind of music makes the mutual exclusiveness of the somatic and the psychic irrelevant. Especially after the three dimensional medium presented by CDs and DVDs it has become possible to present the sound to masses in a form that sounds more real than the original, live recording. 

I will return to the relevance of electronic music in a little while, but first let me revisit Herbert Marcuse’s theory of how capitalism keeps itself alive by feeding on the death of the counter-subjectivities and the life of the dominant consuming subject governed by the life drive which is itself externally constituted within the subject. In a nutshell, Marcuse’s theory in One-Dimensional Man was that the one dimensional market society absorbs and turns the counter-cultural products into its own agents, reducing the two-dimensional to the one-dimensional, hence making the forces of resistance serve the purpose of strengthening what they are counter to. Marcuse’s problem was the dissolution of the two-dimensional sphere of counter-cultural production and its domination by one-dimensional relations. He suggested using mythological imagery  not only to make sense of the pre-dominant social reality, but also to create a counter-social reality which would at the same time be a critique of the existing social reality. What Marcuse said is still relevant to a certain extent, but to be able to use this theory one has to adapt it to the demands of the present situation. What I will attempt to do, therefore, is to ignore the irrelevant parts of Marcuse’s theory and try to find out those parts of it that matter for my concerns. It is true that Marcuse’s theory is no more sufficient in understanding and solving the problems of our Superpanoptic societies. And yet in it there are lots of insights with high potential for development in the service of psychosomatic and sociopolitical progress today.

Today even Madonna’s latest release, Confessions on the Dance Floor, is produced in a DJ’s room in London. The electronic dance music products are mostly produced in people’s bedrooms on a personal computer donated with software especially produced for making electronic music. The recent shift in the gears of electronic dance music, of course, is a cause of the amazing possibilities the digital sound machines present. These machines have no material existence; they are loaded on the computer in the form of digital data. One can have a studio loaded into one’s computer by pressing a few buttons on the keyboard. In this context, making music requires technical knowledge of the tools of production more than the knowledge of the rules of what is called making music. With electronic music the sounds are already there, loaded into the computer; all one needs to do to become a music producer has become putting these sounds together, making them overlap with one another in a positively disordered way and produce something that is neither the one nor the other.

If we imagine for a moment Beethoven making his music after the orchestra plays it, composing the piece after it is materialized, we can see how paradoxical the situation the producer is caught up in inherent in the production process of electronic music is. It is as if Beethoven wrote the notes of his music as he listened to the orchestra play it. We can see that this is in fact exactly the opposite of what Beethoven did. For in the case of Beethoven, unlike the electronic music producer, it is the internal orchestra in the psyche that plays the piece as Beethoven writes it, not an actual orchestra in its material existence. With electronic music that internal orchestra is not in the creator’s mind, but in the computer. 

Some of the more creative and experimentalist logics in this field record the noises coming from within their bodies, or from within other animals’ bodies, load them into the computer, and with the aid of synthesizers and effects units, turn these noises into the basic rhythms and melodies of their music. Heartbeat, for instance, can be used as drum and bass at the same time in some electronic music recordings. It is possible to dub-out, echo, delay, deepen, darken, lighten, slow down, or fasten up the sound of heartbeat with the computer. And after a proper mastering process you get something that sounds neither totally organic, nor totally inorganic.  These products are not only digitally bought and sold on the internet, but also exchanged with similar other products.

The affective qualities of these products are extremely high. The producers of the five most developed forms of electronic music, which are Techno, House, Electro, Trance, and Breakbeat, claim that they are the beholders of the threshold between the soma and the psyche, that with their walls of sound they keep them separate and yet contiguous to one another. 

It would be wrong to assume, as many have done, that this kind of music is in touch with only a few listeners. On the contrary, since not only the listeners but also the producers of this kind of music have started to occupy dominant positions in the advertisement production business, it is not surprising that electronic music, and especially the underground minimal techno, is increasingly being used as the background music surrounding the object advertised in many advertisements on radio and T.V. Based on the erasure of the boundary between the psychic and the somatic, or between the inorganic and organic, the use of minimalist electronic music in the advertisements of today’s hectic life-styles is a very good example of the exploitation of the life/death drives inherent in contemporary nihilistic culture driving and driven by what has almost become transglobal capitalism.  The LG U880 ultra-slim mobile phone advert on T.V. is precisely the hard-core of how this exploitation of the life/death drives takes place. In the advert there is heart beating in the phone. Or, the heart is shown to have a transparent phone surrounding it. And with the minimalist techno at the back, that is, sounds that are neither organic nor inorganic but both at the same time. The beating heart in the phone creates the deep and dark bass sound with extremely electronic and yet organic sounding noises coming from within the phone.  It’s as though it is one’s own heart beating in the phone; this phone is you, so it’s yours… If we keep in mind that the transparency of the phone is fleshy, for there are capillaries of the phone, the overall impression created is one of ultra minimalist life reduced to its bare bones when in reality the LG U880 mobile phone is itself the product of exactly the opposite of an ultra minimalist attitude. The message is that this mobile phone is what attaches you to life, when in fact it detaches you from life as it is. The finishing words, “Life is Good,” only confirms my critique of this advertisement, of this marvellous sound-image which is an inorganic object disguised as a living organism. It is obvious that what’s at work here is the exploitation/oppression of the life/death drives, as the inorganic replaces the organic, and the real of death in the midst of life is expelled. 

As I said at the beginning of this article, in this perilous time the three dimensional sounds created by the contemporary electronic music are non-representational to such an extent that it is as though there is a living organism from a completely other dimension making organic noises in the room. And in this room and at this very moment  in which I found myself Marcuse’s theories are unfortunately insufficient in that they do not realize that it is precisely the reversing of the roles policy, that is, presentation of something as its opposite, of an inorganic entity as an organic entity for instance, or of that which is inside as if it is outside, that has to be left behind. As we know from Foucault and Hobbes, Panopticon and Leviathan are within and without the subject at the same time, and a reverse of the roles of the inside and the outside means nothing in this perilous time. 

For the solution of problems posed by the advanced projection-introjection mechanisms of what have become Superpanoptic societies, I shall attempt to show that post-structuralism and critical theory have never been as mutually exclusive as many suggest, especially in terms of the wrong and right questions that they have left unanswered. If we look at Adorno’s and Foucault’s writings we can see that most of their thoughts are directed towards finding out how to reconcile theory and practice. Just as theory and practice, post-structuralism and critical theory, too, are always already reconciled, because they come from Nietzsche, Marx, and Freud. They may be always already reconciled but the only way to actualize this reconciliation is to realize their common goal; to put theory in the service of ordinary life, to develop the conditions of existence, and to practise freedom. 

 It will almost sound offensive to say that the new emerges only if some people become traitors and shake the foundations of their own mode of being, or at least undertake opening up spaces so that light can shine among all, or death can manifest itself. But one must take the risk of offending some others, for every situation requires its expression, every problem bears within itself at least half of its own solution. It is all a matter of putting theory and practice in the service of one another. Theory that does not match the truth of its time is for nothing. It is important to theorize practical ways of dealing with the banal accidents of an ordinary life. I think what I have just said is one of the things that both Foucault and Adorno would have agreed on.

What we witness in this time is Aldous Huxley’s Brave New World turning into Rave New World.  A world in which the well known and the so called lines between mind and body, fantasy and reality, nature and culture, organic and inorganic, life and death, are not just blurred, but have completely disappeared. And yet, at the same time, these lines are in the process of reappearance.

click to listen

MANTIS 076 + BLACKMASS PLASTICS
DOWNLOAD STREAM ITUNES RSS

hour 1 / DVNT

Photek – Ni-Ten-Ichi-Rhy [Science]
Solar Chrome – Malevil [Maschinen Musik]
Petar Alargic – EeR NR1 [petaralargic.com]
Octave Mouret – Good News Everyone! I’ve Taught the Toaster to Feel Love [octavemouret.bandcamp.com]
Foul Shape – A Monster Has Created [Entity]
Loefah – Twisup VIP [DMZ]
Adam X – Downbursts [Prologue]
Plastikman – Ask Yourself (Dead Sound remix) [dub]
Intra:mental – Love Arp [Semantica Records]
Mothboy – Medusa feat. Sezrah Sylvan [Drawn Recordings]
Mothboy – Others [Drawn Recordings]
Drugstore – Razor [Offaudio]
Steve Bicknell – Track 5 [Cosmic Records]
Scanone – Angels [Syndetic Recordings]
Laserfire – Wires of Love (Encrypter remix) [dub]
Bruce Stallion – OK U Cunts [Off Me Nut Records]
Perforated Cerebal Party – Mystery Train [Russian-Techno.com]
Concrete DJz – Hadron Collider [Subsequent]
Pillpopper – Jewelry Box (Threnody remix) [Furioso] forthcoming
BEATure – Follow the Line [Sens Inverse Label]
ECHO PARK – After Burner [All City Records]

hour 2 / BLACKMASS PLASTICS showcase

Blackmass Plastics – Plasixsixsix
Blackmass Plastics – Bad Reflection
Blackmass Plastics – Step Up or Get…
Blackmass Plastics – Ouija Board
Blackmass Plastics – Arpexone
Blackmass Plastics – Biomega
Blackmass Plastics – Klonk Kreator
Blackmass Plastics – Visions of Plastic
Blackmass Plastics – OK Ozzy
Blackmass Plastics – Dial M.
Blackmass Plastics – D for Danger
Blackmass Plastics – Red and Black Rush
Blackmass Plastics – Known Space
Blackmass Plastics – Paranoid Agent
Blackmass Plastics – Selecta Infecta
Blackmass Plastics – Give Me Da Data
Blackmass Plastics – Scope Dog
Blackmass Plastics – T-Rex Powerdrill
Blackmass Plastics – Zargon
Blackmass Plastics – Nothing Nice
Blackmass Plastics – Get Destroyed
Blackmass Plastics – Get Bigga
Blackmass Plastics – Down Periscope
Blackmass Plastics – Get Jacked
Blackmass Plastics – Tek Tek v3
Blackmass Plastics – Ice and Slice
Blackmass Plastics – Future Past (original mix)
Blackmass Plastics – Trauma Centre
Blackmass Plastics – Blindsider
Blackmass Plastics – No Escape
Blackmass Plastics – Get Spooked

Advertisements

Post-yapısalcılık adlı düşünce akımının son otuz yılda deforme olmakla kalmayıp özündeki ideoloji karşıtı duruşa son derece ters düşen bir şekilde yüceltilerek global kapitalizm dedikleri üretim ilişkileri biçiminin elinde şamar oğlanına döndürüldüğünü artık hepimiz biliyoruz. Ünlü Alman düşünürü Karl Marx’ın tarif ettiği biçimiyle kapitalizm, içinde bulunduğumuz şu günlerde çok daha vahşi bir hal almıştır ve karşıtlarını içinde barındırmakla yetinmez, bunları kendine hizmet edecek şekilde deforme edip anti-kapitalist güçleri etkisiz ötesi kılar. Bu durumu göz önünde bulundurduğumuzda, örneğin Gilles Deleuze ve Felix Guattari gibi aklı ve deliliğin anlamını sorgulamakla işe koyulmuş, akabinde geliştirdikleri bir atakla ise Freud’cu psikanalize ve Marxizm’in ortodoks kanadına Nietzsche vasıtasıyla karşı çıkarak materyalist bir psikiyatri ve ortotoks olmayan bir Marxizm yaratma çabalarının nasıl olup da global kapitalizm dedikleri üretim ilişkileri biçiminin boyunduruğu altına girerek global anormalleşmeye hizmet eder hale geldiğini idrak etmemiz kolaylaşır.

Post-yapısalcılık özünde yapısalcılık, Batımerkezci aklın egemenliği ve Aydınlanma akımına bir tepki olarak Fransa’da doğmuş ve bu akımların kalıpçı ve dogmatik yanlarını budamaya yönelik teorik yazılarla işe başlamıştır. Özellikle Michel Foucault, Gilles Deleuze, ve Jacques Derrida’nın birbiri ardına yayınladıkları kitaplarla Kuzey Amerika üzerinden tüm dünyaya yayılmış bir düşünme biçimidir post-yapısalcılık. Temelde durağanlık karşıtı ve sürekli değişim taraftarı olmasına karşın post-yapısalcılık Kuzey Amerika’lı akademisyenlerin öğrencilereine çarpıtarak aktarmakta tereddüt etmediği ve bunun neticesinde de çarpıtılmış, yani Amerikanlaştırılmış haliyle edebiyat ve sinema başta olmak üzere tüm kültürel üretim alanlarının egemen teroik temelini oluşturmuştur. Hollywood filmlerinin post-yapısalcılığı para getirecek şekilde deforme edip sömürerek kitlelere ulaştırması neticesinde ise bu akım bugün maalesef bir tepki olarak doğduğu kapitalist ve Batımerkezci düşünce kalıplarının oyuncağı olmuştur. Tabii benim bu yazıdaki amacım post-yapısalcılığı global kapitalistlerin elinden kurtarıp hakettiği yere yerleştirmek değil, bunun boş bir çaba olacağı kanaatindeyim. Heidegger’in de dediği gibi “korkunç olan şey çoktan gerçekleşti.” Benim bu yazıdaki amacım post-yapısalcılığın toptan reddedilecek bir düşünce biçimi olmadığını, bilâkis tıpkı Frankfurt Okulu Eleştirel Teori’sinden olduğu gibi ondan da öğrenilecek ve global kapitalizm destekli global anormalleşmeye karşı kullanılacak pek çok şey olduğunu gözler önüne sermektir. Düşünülüp yazılanları arka bahçeye gömüp unutmakla geleceği dünden ve bugünden daha iyi kılmanın mümkün olmadığı kanaatindeyim.

Post-yapısalcılık, yapısalcılık ve Aydınlanma projelerine bir alternatif üretmek maksadıyla ortaya çıkmış ve tek tip aklın egemenliğine karşı alt-kültürleri, delileri, anormalleri, dışlanmışları, sömürülüp bir kenara atılmışları öne çıkarmakla son derece yerinde bir çabanın ürünü olarak özellikle yetmişlerde ve seksenlerde dünyayı sarsmış olsa da, global kapitalizm marjinalliği ve anormalliği moda haline getirerek bu dışlanmış ve öteki diye tabir edilegelmiş grupları marjinalliklerinden ederek günün normu haline getirmiştir. Artık herkes anormaldir ve bununla gurur duyanların sayısı hiç de az değildir. Korku filmlerine baktığımız zaman psikopatların başından geçen ilginç olayları ve doğaüstü hadiseleri çarpıtarak aktarmak suretiyle milyonlarca dolar para kazanan yapımcı ve yönetmenlerin bolluğu göze çarpmakta, hatta gözleri yuvalarından etmektedir.

Post-yapısalcılığın statik ve normalleştirici düşünce kalıplarını yok ederek yerine akışkanlığı ve dinamizmi yerleştirme projesinin pratikte fiyaskoyla sonuçlanmış olduğu doğrudur. Bunun sebebi az önce de sözünü ettiğim gibi kapitalizmin yapısı gereği kendine karşı olan her fikri emip süzgeçtem geçirerek kendi lehine çevirmekte gösterdiği başarıdır.

Marx’ın kapitalizmin kendine karşı olan güçleri bünyesinde barındırdığını ta o zamandan söylemiş olduğunu zaten söylemiştim. Yinelemekte zarar yok, fayda var. İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası’ndan kaçarak Amerika’ya sığınan Theodor Adorno, Max Horkheimer, ve Herbert Marcuse gibi düşünürler Marx’ın işte bu görüşüne Nietzsche’nin toplumsal, etik ve estetik değerlerin yok edilip yeniden yaratılması gerektiği görüşünü de ekleyerek günün koşullarına uyarlamış ve savaş bittikten sonra neşe içerisinde yenilmiş bir Almanya’ya dönerek Frankfurt Okulu’nu kurup bugün Eleştirel Teori diye bilinen yaklaşımın öncüleri olmuşlardır. Temelde kültür ve siyaseti birbirinden ayırmanın yanlış olduğunu vurgulayan Frankfurt Okulu Eleştirel Teorisine göre kapitalizm hasta bir toplum yaratmakla kalmayıp bu hastalığı sinema, edebiyat ve daha başka kültürel formasyonlar vasıtasıyla popülerleştirerek kitleye pazarlıyordu. Kapitalist üretim-tüketim ilişkilerinin içsel çelişkilerini içselleştiren bireyler kişilik bölünmesi yaşayarak kitlesel bir halüsinasyonun kuklaları ve kurbanları haline geliyordu. Dolayısıyla eleştirmenin görevi kendisini toplumun dışına atarak mutsuz bilincine rağmen, hatta bu mutsuzluktan ve yalnızlıktan güç alarak yeni bir düzenin yaratılması yolunda yazılar yazmaktı.

Benzer bir çizgide Gilles Deleuze ve Felix Guattari iki ciltlik Kapitalizm ve Şizofreni: Anti-Oedipus adlı kitaplarında Marx-Nietzsche-Freud üçgeni içerisinde değerlendirdikleri geç kapitalizmin kendine karşı güçleri hem üretip hem de yok ettiğini yazacaklardır yetmişlerin sonlarına doğru. Her ne kadar şizofreninin sadece kapitalizmin bir ürünü olduğuna katılmasam da Deleuze ve Guattari’nin kapitalizmin kendi ürettiği anormallikleri bastırarak canına can kattığını ve radikal anormalleşmeye götüren bir üretim-tüketim ilişkileri kısrdöngüsüne dayandığını itiraf etmek durumunda hissediyorum kendimi.

Görüldüğü gibi post-yapısalcılık ve Eleştirel Teori birbirinden sanıldığı kadar da uzak değil. Bu iki düşünce akımı yer yer birbirine zıt gibi görünse de aslında aynı hedef doğrultusunda gelişmiş ve birbirine benzer yanları olan, yirminci yüzyılın ikinci yarısına damgasını vurmuş iki ayrı muhalif tavırdır. Her iki düşünce sisteminde de göze çarpan en temel özellik disipilinlerarası bir yaklaşım sergileyerek felsefe, psikanaliz, edebiyat, sinema, siyaset alanları arasında yeni bağlantılar kurmak çabasıdır. Bu çaba yer yer başarısızlıkla sonuçlansa da bu farklı söylem biçimlerinin sentezlenmesi elbette ki takdire şayan bir uğraştır ve kapitalist üretim-tüketim ilişkilerinin eleştirisini ekeonomi-politik gibi dar bir alandan kurtarıp kapitalizmin dış yapısı ve iç dinamikleri gereği kendini sürekli yenileyerek büyüyen bir hal aldığı günümüz dünyasında kültür araştırmalarının hakettiği öneme kavuşmasını sağlamıştır. Her iki grubun da geç kapitalizmin dayattığı normlar karşısında anormalliğin eleştirel bir tavır takınmakta faydalı olabileceğini savunması ise bir tesadüftür. Zira biliyoruz ki post-yapısalcılık ve Eleştirel Teori uzun yıllar birbirlerinden habersiz bir şekilde sürdürdüler çalışmalarını. Nitekim Michel Foucault bir röportajında “Adorno’nun çalışmalarından haberim olsaydı kariyerimin başında yazdığım Deliliğin Tarihi adlı yapıtımda söylediğim pek çok saçma şeyi söylemekten kaçınırdım. Fransa’da Ecole Normale’de okurken  profesörlerimiz bize hiç bahsetmemişti Frankfurt Okulu’nun çalışmalarından. Adorno’yu keşfettiğim zaman benim patikalar açmakla uğraştığım alanlarda Adorno’nun çoktan beridir caddeler inşa ettiğini görünce hem üzüldüm hem de sevindim,” türünde sözler sarfetmiştir. (Bu noktada tarihi okuma biçimi bakımından Foucault’yla pek çok benzerlikler taşıdığını düşündüğüm Arif Hasan Tahsin’in “Aynı yolu yürüyenler farklı yerlere varamazlar,” sözlerini hatırlamamak neredeyse imkansız).

 

Dünyamızda hem doğa hem de kültür birbirine paralel olarak sürekli değişiyor. Bu değişimin devamlı suretle bir gelişim şeklinde gerçekleştiğini söylemekse oldukça zor görünüyor. Ve/fakat akışkanlığın moda haline geldiği, kimliklerin global kapitalizm potası içinde eriyerek yer yer birbirine girdiği şu günlerde düşüncenin olduğu yerde sayması elbette ki beklenemez. Bunu beklemek oldukça saçma bir beklenti olur kanaatindeyim. Nitekim kimse de böyle bir şey beklemiyor zaten ve düşünürler de düşüncelerini değiştirip günün koşullarına uyarlamak suretiyle çığ gibi büyüyen bir global anormalleşme süreci karşısında kendi normlarını ve içinde yaşadıkları toplumarın değerlerini eleştirecek yeni yöntemler ve söylemler yaratmak yolunda didinip duruyorlar. Tüm dünyada olduğu gibi yurdumuzda da geçmişten bağımsız bir gelecek düşleri bir tarafa bırakılıp tarihten kaçmanın imkansızlığı yavaş yavaş idrak ediliyor. Artık anlamayan kalmadı bugünün anlam kazanması için dünün unutulmamakla kalmayıp yeniden yazılmasının şart olduğunu. Farklı ve etkili yorum gelmişi de geçmişi de doğrusunu unutmadan yanlış okumayı becerebilmekten geçer. Bunun içinse eleştirel yorumcunun şimdi ve burada içinde yaşadığı koşullardan hareketle ve/fakat bir başka dünyanın, bir başka düzenin kurallarıyla kendi yaşam biçiminin temellerini sarsacak gücü ve cesareti kendinde bulması gerekir sevgili okur.

Bunu yapmayı başarmış en önemli okur-yazarlardan biri olan Slovenyalı düşünür Slavoj Zizek gerek kitaplarında gerekse röportajlarında ütopyaların ölmediğini veya en azından ölmemesi gerektiğini sık sık vurguluyor. Zizek hem post-yapısalcılığı hem de Eleştirel Teori’yi kullanarak bu ikisinin ötesinde ve ne biri ne de öteki olan yeni bir yaklaşımın temellerini atmış bir kişi. Zizek bunu özellikle iki grubun da dışladığı Lacan’ın öznenin oluşum teorisini Hegel’le beslemek suretiyle siyaset bilimi ve kültür araştırmalarına uygulayarak başarmış.

Zizek’in konumuzla alakasına birkaç cümle sonra döneceğiz, ancak öncelikle Lacan’ın neden önemli olduğunu kavramalıyız. Lacan’da karşılaştığımız en önemli yenilik çocuğun biyolojik varlığının sosyolojik varlığa dönüşme sürecinin açıklığa kavuşmasıdır. Lacan’cı psikanaliz büyük oranda işte bu geçiş sürecini anlatmaya çalışır. Lacan’a göre çocuk dili öğrenmeye başladığı andan itibaren biyolojik varlığından uzaklaşmaya başlar. Yani çocuk “benim adım şudur, budur, ben şuyum, buyum” demeyi öğrenmeye başladığı andan itibaren sosyal kimliğini kazanmaya başlamış, ve saltık kimliğinden, yani biyolojik kimliğinden uzaklaşmaya başlamış demektir. Buraya kadar pek de öyle yeni bir şey yok aslında, zira tüm bunlar Freudcu psikanalizle oldukça yakın bir ilişki içerisinde. Ama unutulmamalı ki Lacan’ın burada altını çizmeye çalıştığı nokta dil dediğimiz şeyin olgunlaşma sürecindeki yeri. Dilin edinilmesiyle birlikte çocuk ben, sen, o, biz, siz, onlar ayrımını yapmayı öğreniyor ve böylelikle de kendisiyle sosyal çevre arasına bir çizgi çekiyor, bir sınır koyuyor.

İşte şimdi Zizek’in konumuzla alâkasına gelebiliriz, ki nitekim işte geldik de zaten. Sanırım geldiğimiz bu noktada öncelikle eğlence endüstrisinin global anormalleşmeye katkılarından söz etmemizde fayda var. Biliyoruz ki ezelden beridir eğlenmek için normdan sapmak gerektiği görüşü son derece yaygın. Ortaçağ’dan beridir bir ülkedeki eğlencenin bolluğu o ülkedeki özgürlük bolluğunun göstergesi olarak kabul ediliyor. Ve/fakat bu görüş global kapitalizmin geldiği ve bizi getirdiği noktada anlamını yitiriyor. Meselâ reklamlara baktığımız zaman görüyoruz ki çoğu ürün insana verdiği zevk ve yaşamın tadının daha çok çıkarılmasına katkıları bağlamında değer atfediliyor. Bir mal ne kadar zevk verirse tüketiciye fiyatı da o kadar artıyor. Zizek’e göre global kapitalist sistem artık eğlenceyi kısıtlamıyor, aksine özendiriyor. Yurdumuzdaki eğlence mekânlarının bolluğu ve eğlence sektöründe bir kaç yıldır yaşanan patlama bunun en önemli göstergelerinden biri. Dolayısıyla yurdumuzdaki eğlence mekânlarının bolluğuna kanıp da yurdumuzun her gün ve her bakımdan özgürleşmekte olduğu sonucuna varmak son derece yanlış. Bilâkis eğlence sektöründeki bu patlamayı global kapitalizmin insanları boyunduruğu altına alıp onları özgürleşmekte oldukları yanılsamasına hapsederek salakça bir sevince mahkûm ediyor oluşu şeklinde yorumlamalıyız. Bu yorumu yapabilmemiz içinse çok eğlenmiş ve eğlenceden bıkıp usanmış olmamız gerekmiyor; her ne kadar eğlenceden bıkıp usanarak eve kapanıp bol bol kitap okumak ve Hollywood filmlerinden daha başka filmler seyretmek bu saptamayı yapmayı kolaylaştırıcı faktörler olsa da…

Ha eğer olayı global bazda düşünmek arzusuyla yanıp tutuşmamıza rağmen odaya kapanıp mevcut düzeni eleştiren kitaplar okumak ve sıradışı filmler seyretmek düşüncesine sıcak bakmıyorsak mahalle bakkalına gidip Coca-Cola tenekelerine bakmamız da işe yarayabilir. Coca-Cola tenekesine baktığımız zaman görürüz ki üzerinde “Enjoy Coke!” yazmaktadır ki bu Türkçe’de aşağı yukarı “Kolanın tadını çıkar!” veya abartacak olursak “Kola iç ve zevk al, hatta zevkten kudur!” anlamına falan gelmektedir. Oysa kola içip de orgazm olanını ben henüz ne gördüm ne de duydum.  Kola içen adamın da kadının da olsa olsa dişleri çürür, asitten midesi delinir, kendisini çarpıntı bulur, şeker hastası olur ve daha da abartacak olursak kudurur ölür; zevkten değil ama, global ve kapitalist gazdan…

My review of Nina Power’s One Dimensional Woman appeared in last weekend’s The Sunday Star. It’s an important, intelligently-argued book, and I highly recommend that the world reads it. Yes, the world. I’ve reproduced it in full here:

For all of us who happily imagine contemporary feminism to be a uniform and linear yellow brick road that delivers us right into the heart of the Emerald City of equality, there’s no one better than Nina Power to take a sledgehammer to that useless utopian dream. With One-Dimensional Woman, Power, a British philosophy professor at Roehampton University, has set out to untangle and reveal the underlying irrationality and contradictions of much of modern-day feminism – wedded as it is to the ugly and false emancipatory “ideals” of capitalism. The title of Power’s book comes from Herbert Marcuse’s One-Dimensional Man, a treatise published in 1964 that offered a critique of the false needs created by modern industrialist society – the idea that people were “free” in their choices when they were actually deeply bound to an insidiously rigid system of production and consumption… Read More

via The Blog of Disquiet

%d bloggers like this: