Skip navigation

HighIQPro is a scientifically proven brain training application. 20 days of training, 20 minutes per day, results in a quantified, measurable 10-20 point increase in IQ level and 40% increase in memory capacity – money back guaranteed.

HighIQPro training results in neuroplasticity changes for brain fitness and a long-term IQ and memory increase, helping you achieve higher levels of cognitive performance and problem solving ability.

Benefits of HighIQPro brain training

HighIQPro training increases your IQ, including:

  • Problem solving and analytic intelligence
  • Processing speed
  • Short term (working) memory

General cognitive benefits for daily life include:

  • General intelligence gains – the ability to reason, problem solve and make intelligent decisions
  • Short term memory gains – the ability to hold in mind & manage more information
  • Brain fitness – your overall level of mental health, power and efficiency
  • Goal focus – the ability to attend to, and keep on track with your goals, and not be distracted
  • Self control and will power – to overcome impulses, distractions and temptations
  • greater clarity
  • quicker thought processes
  • increased problem solving insight


The Butterfly Effect 3: Revelations

The Butterfly Effect is a film from 2004 directed by Eric Bress and J. Mackye Gruber, in which Chaos Theory is applied to history and psychoanalysis. According to Chaos Theory an event which seems to be very insignificant in a sequence of events is in fact as important as any other event and the effects of a minor cause require some time to manifest themselves in relation to the macro situation. The main character in The Butterfly Effect “seizes hold of a memory as it flashes up at a moment of danger.”[1] 

With TheButterfly Effect the audience sees everything from the perspective of a young man who not only has flashbacks in the form of dreams, but who is also able to travel in time through reading his journals. As he reads the journal, first the words, then himself, and finally the whole room starts shaking…

View original post 1,091 more words


“Recent neuroscience, in replacing the old model of the brain as a single centralized source of control, has emphasized “plasticity,” the quality by which our brains develop and change throughout the course of our lives. Our brains exist as historical products, developing in interaction with themselves and with their surroundings.Hence there is a thin line between the organization of the nervous system and the political and social organization that both conditions and is conditioned by human experience. Looking carefully at contemporary neuroscience, it is hard not to notice that the new way of talking about the brain mirrors the management discourse of the neo-liberal capitalist world in which we now live, with its talk of decentralization, networks, and flexibility. Consciously or unconsciously, science cannot but echo the world in which it takes place.In the neo-liberal world, “plasticity” can be equated with “flexibility”–a term that has become a buzzword in economics and management theory. The plastic brain would thus represent just another style of power, which, although less centralized, is still a means of control. In this book, Catherine Malabou develops a second, more radical meaning for plasticity. Not only does plasticity allow our brains to adapt to existing circumstances, it opens a margin of freedom to intervene, to change those very circumstances. Such an understanding opens up a newly transformative aspect of the neurosciences.In insisting on this proximity between the neurosciences and the social sciences, Malabou applies to the brain Marx’s well-known phrase about history: people make their own brains, but they do not know it. This book is a summons to such knowledge.” ~ Peperback Swap

Click here for the best Neuroplasticity Software available developed by IQ Mindware

Click here to visit IQ Mindware.

The terms of this guarantee apply to all our IQMindware™ neuroplasticity software products.

Based on previous scientific research, we predict these IQ point gains on the IQ bell curve from 20 days of training:

  • If you start with an IQ of 100, you will gain approximately 20 points, putting your post-training IQ around 120. You will move from the top 50% of the population to the top 9%.
  • If you start with an IQ of around 115, you will gain approximately 15 points, putting your post-training IQ around 130. You will more from the top 16% of the population to the top 2% of the population.

IQ increase guarantee

We guarantee a 10-20 point IQ increase as a result of your IQ Mindware software training, regardless of your starting IQ. If you do not make this IQ gain, you will be fully reimbursed.

For the purposes of the guarantee, on purchasing either BrainPower®  or i3Mindware®  you will be given free access to two culture-fair and scientifically valid IQ tests to get accurate pre- and post-training measures of your IQ level. They both have good validity and provide accurate measures of your IQ level.

We have selected these two tests because they are the only two IQ tests we know of that are similar in design, length and content to make a valid comparison. Since they are valid, they will both give you the same IQ score, so you can choose which you use for the pre-test and which you use for the post-test.

Alternatively, you can choose to take professionally administered full scale IQ tests.

Short term memory & working memory increase guarantee

We guarantee at least a 40% increase in your short term & working memory (Gsm) capacity, or your money back.

IQ Mindware software is based on training and increasing the capacity of your working memory – a type of short term memory. Working memory capacity is like a computer’s RAM: the more RAM your brain has, the more complex and high powered the information processing it can do. Working memory has been shown to be closely linked to many measures of cognitive performance, including intelligence and academic success.

If you don’t get a 40% increase in your working memory capacity after completing the program – as shown on your IQ Mindware program’s performance graph –  we will reimburse you fully and immediately.

How does our guarantee work?

After you purchase your copy of  BrainPower® or i3Mindware®   the Online Help page will describe what you need to do to ensure that you get your money back if you do not attain the promised cognitive performance gains after training with our software.

Click here to visit IQ Mindware.


“In a world full of violence, destruction and death, or “madness in every direction,” as Kerouac would have said, the subject becomes nothing but a projector of the evil within society.”
Cengiz Erdem

The Nihil Solipsist: a being that knows neither its own nothingness nor the dark self-cannibalizing force of all those others within; trapped within the introjected prison-house of an impure fear, bound to the cross of a symbolic gesture, tormented by the thought of its own paranoid-schizoid position this Nietzschean subject relishes the hunt as a repetition of the life-death drives it seeks to unleash at the hands of all those non-others within its own panopticon of deliriums. Cengiz Erdem in his essay The Nietzschean Subject tells us that the “paradoxical nature of the contemporary Nietzschean subject is a result of the turning of self into the other within in the process of becoming. The self of the present has not only become a prison-house of the others within itself but also it itself has become a self-contained monad with no relation to the outside and no awareness of the external world populated by the others’ selves.”

Erdem tells us that today everything has been reduced to the pure or impure exchange value of Capital; even the invention of subjectivity, which no longer touches the oldest of criteria: use value. Instead we have always already become a cog in the machine, a machinic subject, a zombified cogito serving the greater good of Capital itself. Like somnambulists in a dream matrix we have become the illusory beneficiaries of an inhuman thought:

“With societies based on exchange value the relationship between the subject and the object is confined in the paranoid-schizoid position. There remains no gap between the subject and the object when in fact there should be. Everything becomes a substitute for another thing and everything is substitutable. With the advance of global capitalism the subject itself becomes an object. The subject begins to act itself out as an object for the desire and consumption of the other. The subject becomes a substitute of itself.  With global capitalism the subject starts to feel itself as a machine; it becomes inorganic for itself when in fact it is essentially organic. In other words organs start to operate like non-organs, all organicity is replaced by inorganicity, life with death, and in this kind of a society everyone is always already dead.”

Consuming machines that we are we have been reduced to eating our own… shall I say it: shit! Instead of difference we have all become entrepreneurs of the self-same identity of Capital: trending our way to the avant-garde in our latest designer outfits we speak the local lingo like the good netizens we are, forging identities in a spurious masqueradism of conformity to the latest fashion boutique or philosophical blog, hip-hopping or rapping along to life’s happy nihilism like black metal fetishists apotropaically defending ourselves against the encrustations of an artificial slime world where the gods of filth and dionysian ecstasy infuse us with the abyss of the inhuman. Or, as Erdem defines it: “With the advance of global capitalism this herd-instinct can be said to have become nothing but a result of the exploitation of the life and death drives to reduce life to a struggle for and against life/death. The subject no longer has to carry the burden of being different. In this light and in this time we can see global capitalism creating not only the conditions of possibility for the subject to forget itself but also the conditions of impossibility for a remembrance of self, producing the non-knowledge of self as the counter-knowledge.”

Nietzsche‘s Ecce Homo has become for the new trend setters the glorious cookbook for ‘healthy living’, and all those pesky little ghosts of our forbears otherness has suddenly surprised us as the unmasking of our daily selves in the present. Erdem in a final colloquy relates that ”the the non-reason inherent in reason has become the reason itself, and yet the questions remain:

1. What can be learned from Nietzsche’s failure, which caused and continues to cause many other failures?

2. What are the conditions of possibility for a non-antagonistic and yet non-illusory relationship between the self and the other and how can they be sustained?

Those two questions could and should fill volumes, but being a small blog report upon the workings of such a fine mind we can only hope that Cengiz Erdem will be answering these either fully or partially in his upcoming book?

Addendum: Cengiz published another essay just after the previous one, Barbaric Regress and Civilised Progress contra Deconstruction and Affirmative Recreation, which offers some further reflection on the above topic.

via Dark Chemistry

Excision Ethos: Flat Ontology and the Posthuman Object/Subject.

Intellectual Mitosis One does not have to do more than a cursory review of intellectual history to find intellectual bifurcations everywhere. There's nominalism vs. realism, rationalism vs. empiricism, analytic vs. continental, and so on. Earlier this month at the Claremont Conference Steven Shaviro nicely articulated the bifurcation between his position and Graham Harman's. Whereas the problem for Harman is how objects can enter into contact and communication with o … Read More

via Aberrant Monism

Alenka Zupančič On Comedy: <i>The Odd One In</i> I picked up (seemingly by chance) a new book by Alenka Zupančič – The Odd One In: On Comedy – and I have to say that I am very much enjoying it. Having only semi-read her book on Kant and Lacan, and honestly not remembering much from that reading, I was simply curious to see what she has to say about such an awkward topic as "comedy" – even though I've only gotten through Part I, it is amazingly erudite discussion of everything from more or less … Read More

via Perverse Egalitarianism

Laughing all the way to the Bank, and eating a Banker – Notes on Subversive Humour and Impossible Violence Events at the G20 protest in London simulate the possibilities of violence as an activist strategy that can step out of the trappings and co-optations of the binaries set up by the media-police. How can the symbolic mechanisms that prop up a hegemonic order be effaced? A partial, potential strategy is not one of opposition and realizable violence, but of and through intrusion and subtraction, which has the effect (not for the dim-witted) of defac … Read More

via counterrealism:

One form of disappointing realism, in my opinion, is the kind that cares more to valorize certain forms of knowledge than to safeguard the reality of the real. My views in this point are already known. The real is something never perfectly translatable, or even percentage-wise translatable into some model of it. This does not mean that the real is an ungraspable thing-in-itself with knowledge reduced to a relativist free-for-all. What it means, r … Read More

via Object-Oriented Philosophy

On The Idea of Communism Here is the speedy write-up of my notes from the three-day conference on The Idea of Communism, hosted by Slavoj Žižek at Birkbeck College, which included Judith Balso, Alain Badiou, Bruno Bosteels, Terry Eagleton, Peter Hallward, Michael Hardt, Toni Negri, Jacques Ranciere, Alessandro Russo, Alberto Toscano and Gianni Vattimo. I have only managed to type up my notes on a few of the papers, although I may try to add Judith Balso's a little later, … Read More

via Total Assault On Culture

Here's another one. All that business about Meillassoux's arch-fossil argument being so immensely and devastatingly novel that surely now all the idealists correlationists will die a horrible death reminded me of Lenin's Materialism and Empirio-criticism, a rather bombastic and, as some argued, not very deep philosophical book, written primarily for political reasons. Whatever the case may be, this is 1908 and here are a couple of quotes (Lenin h … Read More

via Perverse Egalitarianism

“Adrian Johnston’s newest book, Zizek’s Ontology, is an impressive attempt at systematizing Zizek’s notoriously hyperactive writing style. Focused on developing a “transcendental materialist theory of subjectivity” – i.e. an ontology capable of accounting for how subjectivity can emerge from an asubjective realm of matter – Johnston places Zizek’s work squarely in line with the contemporary materialists. As we will see, this perhaps raises some issues about whether Johnston/Zizek can meet the requirements of a truly materialist ontology set out by Ray Brassier (via appropriations of Francois Laruelle and Quentin Meillassoux), but regardless, Johnston’s work presents a huge rejoinder to both naive cultural studies proponents of Zizek and overly simply critics of Zizek. Cutting through the myriad of pop culture references and political interventions, Johnston aims at the heart of Zizek’s philosophical project – a re-reading of German idealism (specifically, Kant, Schelling & Hegel) through Lacanian psychoanalysis.”

the accursed share: Zizek and Materialism.

Several points in the post are indebted to discussions here and here. Derrida’s notion of language play and the purported death of the transcendental signifier seems to have anchored narratology, as it is understood in cultural studies and many veins of literary studies, in the swamp of post-structuralism. Furthermore, the phenomenological and post-Kantian articulation of experience as existence can, as Ray Brassier indirectly argues, can be cons … Read More

via Naught Thought

Bir zamanlar Kıbrıs “Akdeniz’in ortasındaki batmaz uçak gemisi” diye anılırdı. İngiliz-Amerikan emperyalizmi ile Sovyet bloğunun tahtaravallisi, dünyanın en hassas çatışma/ denge noktalarından biriydi yeşil ada. Emperyalist güçlerin kendi oyunlarını Türkiye ve Yunanistan üzerinden kurdukları; o zamanlar iç içe yaşayan Rum ve Türk halklarını birbirlerine karşı kışkırtarak kanlı provokasyonlarla, Rum ve Türk faşist örgütlenmelerinin önayak olduğu katliamlarla, Akdeniz’deki üstünlüklerini ve de üslerini korudukları kritik bir bölgeydi.

Gençler bilmez, ortayaşlılar bile ayrıntıları hatırlamaz. Benim kuşağım “Kıbrıs Türktür, Türk kalacaktır” mitingleriyle, “Ya Taksim ya ölüm” sloganlarıyla “Kızıl Papaz Makarios” söylemiyle  yetişmiştir. Sonraları, yeşil adanın nasıl kana bulandığını, çözümsüz bir sorunlar yumağına nasıl dönüştürüldüğünü, yani Kıbrıs gerçeğini Kıbrıslı arkadaşlarımdan, yoldaşlarımdan dinledim. Yetinmedim kitaplar okudum. Kıbrıs’a birkaç kez gidip her iki kesimdeki insanlarla, siyasal akımların temsilcileriyle, sosyalistlerle, aydınlarla tanıştım. Kıbrıs konusunda ne kadar yanlış bilgilendirildiğimizi, gerçeklerin ne kadar çarpıtıldığını, orada ne büyük oyunlar döndüğünü kavradım. Başbakan Erdoğan’ın Kıbrıslılar hakkındaki talihsiz yorumları, konuyu yeniden hatırlattı; bildiklerimi, sezdiklerimi paylaşmak istedim.

Kıbrıs Nasıl Türkleştirildi?

Burada Kıbrıs tarihini etraflıca hatırlatacak ne yer, ne de benim Kıbrıs tarihi uzmanlığım var. Ancak yıllardır bizlere yutturulan “Kıbrıs Türktür ve milli davamızdır” propagandasının içyüzünü anlamadan olup bitenleri kavramak pek mümkün değil. Önce kısaca ifade etmek gerekirse, Kıbrıs Türk değildir, Türkleştirilmiştir. Adanın yerlisi Kıbrıslılar, ister Türk ister Rum olsunlar, kimliklerini her zaman Kıbrıslı olarak ifade etmişlerdir. Kıbrıs Türkü sözü bile çok daha sonraki dönemlerde çıkmıştır ortaya.

Milattan önce Fenikelilerden başlayıp Ege, Yunan, Asur, Pers medeniyetleri, sonra Bizans, daha sonra Lüzinyanlar, 1489’dan sonra Venedikliler, coğrafi konumu yüzünden başı dertten kurtulmayan Kıbrıs adasında hakimiyet kurdular, 1571’de Ada’nın yönetimi Osmanlılara geçti. Osmanlı fetih yoluyla elde ettiği topraklara Anadolu’dan 20 bin kadar Müslüman Türk nüfus yerleştirdi. 1878’de Ada İngilizler tarafından işgal edildi, Osmanlı, anlaşmayla Ada üzerindeki haklarından vazgeçti. Kıbrıs’ın bu statüsü 1923’te Lozan antlaşmasıyla da onaylandı. Türkiye Cumhuriyeti Ada üzerinde hak iddia etmediği gibi Kıbrıslı Türkler meselesi de gündeme getirilmedi. 1960 yılına kadar İngiliz sömürgesi olarak kalan Kıbrıs 1960 sonrasında bağımsız devlet oldu. Ama tabii ki, oldu da olamadı. ABD emperyalizmi ve NATO çerçevesinde İngiltere, Yunanistan ve Türkiye Ada’da garantör devlet ilan edildiler. Sonraki yıllarda ise Ada’nın Türklerle Rumların birarada yaşayacakları bağımsız ve bağlantısız bir ülke olmasının önüne geçmek için, bir yandan Emperyalist güçler, NATO; öte yandan Yunanistan’ın ve Türkiye’nin askercil, faşizan, milliyetçi çevreleri ellerinden geleni ardlarına koymadılar. En önemli silahları iki halkı birbirlerine düşürmekti. Yunanistan’a ilhakı (enosis’i) amaçlayan Rum EOKA ile, Türk Gladyosuyla aynı dönemlerde ve iç içe  kurulan Denktaş liderliğindeki Türk Mukavemet Teşkilatı (TMT) bu görevi silahlı, kanlı ve başarılı (!) biçimde gerçekleştirdiler. Cinayetler, toplu katliamlar, nice faili meçhuller yaşandı. Çok kaba fırça darbeleriyle çizmeye çalıştığım tabloyu tamamlamak için, 1960- 70’lerde Ada’da güçlü bir solun varlığını ve Kıbrıs Komünist Partisi AKEL’in Türk ve Rum üyeleriyle Ada’nın bağımsızlığı ve bağlantısızlığını savunarak, neredeyse seçim kazanacak güce ulaştığını da söylemek gerek.

1974’te faşist Sampson’un; Kıbrıs Cumhuriyeti’nin başkanı Makarios’u bağlantısızlara yaklaşması ve AKEL’le yakınlaşması nedeniyle darbeyle devirmesi üzerine, Ecevit hükümeti garantörlük statüsüne dayanarak 1974 Temmuzu’nda Ada’ya askeri müdahalede bulundu. Türkiye’nin müdahalesi sonucunda faşist Sampson’la birlikte Yunanistan’daki faşist Albaylar Cuntası da devrildi. EOKA’cı Rumların giderek artan saldırılarına maruz kalan Kıbrıs Türklerini koruma gerekçesiyle geçekleştirilen bu müdahaleden sonra, Türk ordusu gerekli önlemler ve anlaşmalar sağlanarak geri çekileceğine hemen ardından ikinci müdahale geldi ve Ada’ya yerleşen Türkiye, uluslararası hukuka ve Birleşmiş Milletler’e göre “işgalci devlet” olarak bölünmüş, parçalanmış Kıbrıs’ta varlığını bugüne kadar sürdürdü.

1974 Kıbrıs harekatının ardından Kıbrıs’a Türkiye’nin dört bir yanından nüfus aktarıldı ve gelenlere ayrıcalıklar sağlandı. Güney’e çekilen Rumlardan boşalan mülklere Türkiye’den gelenler el koydu. Asker-sivil erkân; evler, villalar, arsalar, bahçeler edindi. 1974’te Kıbrıs Türklerinin toplam nüfusu 150 bin kadarken, bunların özellikle üst gelir gruplarından 40 bini aşkını Türk ordusunun adaya yerleşmesinden sonra Kıbrıs’dan ayrıldı, çoğu İngiltere’ye göç etti. “Beyaz Kıbrıslı”ların kendilerini her zaman İngiltere’ye daha yakın hissettiklerini, Adalı Türklerin Türkiye’ye hiçbir zaman özel bir yakınlık duymadıklarını da burada belirtmekte yarar var. Türkiye’den başka bir ülkenin resmen tanımadığı Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin nüfusu, 2006 yılı resmi verilerine göre 245 bin civarındaydı. Kıbrıslıların ifadelerine göre,Türkiye’den özellikle de son on beş yılda gelenlerin önemli bölümü resmi kayıtlarda yer almadığından, Kuzey Kıbrıs’ın nüfusu halen 300 bini aşmış durumda. Kıbrıslı genç nüfusun Ada’dan ayrılma ve Avrupa ülkelerine göç süreci devam ettiğinden, yapılan hesaplara göre, şu andaki nüfusun üçte ikisinden fazlası, 1974’ten sonra çeşitli dalgalar halinde Ada’ya gelip yerleşen Türkiyelilerden ve onların çocuklarından oluşuyor. Özetle 1974’ten sonra, Kuzey Kıbrıs’ı Türkleştirme politikası başarıya ulaşmış görünüyor.

Çözümsüzlüğü Yaratan Zihniyet

Türk derin devletinin Kıbrıs stratejisini çözümsüzlük üzerine kurduğu; Kıbrıs’ta çözümü engellemek için sadece politik oyunlarla yetinmeyip daha 1950 ortalarından itibaren, zaman zaman kanlı eylemlere, manipülasyonlara, provokasyonlara başvurduğu, konuyu yakından izleyenler için bilinmedik şeyler değil. Denktaş’ta temsilcisini bulan zihniyeti ve ardındaki örgütlenmeyi devletin darbeci, vesayetçi, statükocu geleneğinden ayrı düşünmek mümkün olmadığı gibi, derin devletten ve onun Gladyo, Özel Harp Dairesi, vb aygıtlarından ayırmak da mümkün değildir. Kişiler, yöntemler, kurumlar iç içe geçmiştir. Binlercesi arasından sadece bir örnek: Halen Ergenekon davalarından tutuklu Türk Metal Sendikası Başkanı Mustafa Özbek’in Kıbrıs’ta kendi adını taşıyan sözde eğitim tesislerinden Abdullan Çatlı başta olmak üzere kimlerin geçtiği, Kuzey Kıbrıs kumarhanelerinde kimlerin neler döndürdüğü, faili meçhullerin izlerinin kimlere uzandığı Susurluk raporlarından  Kıbrıs’da bulunmuş emekli paşaların hatıratlarına, akademik çalışmalardan gazete haberlerine, çeşitli belge ve kaynaklarda yer alıyor.

Denktaş’ın Kıbrıs’ı AB’ye Türk ve Rum kesimleriyle bir bütün olarak sokacak Annan planını sabote etmek için yıllar boyunca verdiği uğraş; görüşmeleri kimi zaman katılmayarak, kimi zaman hastalanarak (!), katıldığında da uzlaşmaz tavırlarla baltalaması; hem Ada’nın hem de Türkiye’nin AB’ye giriş sürecini tıkamak için elinden geleni ardına koymaması ilgilenenlerin hafızalarındadır. Referandumlar öncesinde, Annan planının her iki tarafça kabulüne çok yaklaşıldığı bir dönemde, yine hastalık bahanesiyle ortadan yok olan Denktaş’ı temsilen yurtdışına giden Kıbrıs konusundaki baş danışmanı Mümtaz Soysal’ın havaalanında söylediği “imzalamamaya gidiyorum” sözünü unutmak da mümkün değildir. Dönemin Cumhurbaşkanı A.Necdet Sezer’in, Denktaş’ın yerine seçilen yeni Kıbrıs Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat’a aylarca randevu vermezken, aynı günlerde Denktaş’ı kırmızı halılar sererek Köşk’te kabul etmesinin neyin mesajı olduğu da herkesin malumudur. T.C. devletinin hiç iyi gözle bakmadığı Annan planına onay, Kıbrıs’ta statükonun sarsılması ve AB yanlısı eğilimler derin devlet tarafından kuşkuyla izlenmiş, başarısızlığı için elden gelen arkaya konmamış; o sıralarda sorunun çözümünden yana görünen AKP, başta CHP ve askeri kanat olmak üzere bütün “ulusalcı” güçler tarafından Kıbrıs’ı satmakla, Türkiye’nin bölgedeki çıkarlarını sarsmakla, hatta ihanetle suçlanmıştır.

Eğer Ergenekon veya adı her neyse Türk Gladyosu’nu ortaya çıkarmaya ve defterini dürmeye gerçekten niyet edilmiş olsaydı, o davanın Kıbrıs’a uzanması kaçınılmazdı. Nitekim bir ara gündeme gelen ve Denktaş’ı telaşlandıran böyle bir söylenti veya niyet, hemen ört bas edilmiştir. Özetle Kıbrıs, Türk derin devletinin ve onun operasyonel aygıtlarının en önemli merkez üslerindendir.

Kıbrıslılar artık vesayet istemiyor

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın; bunca yıldır her türlü çirkin politikaya ve kanlı oyunlara alet edilmeye çalışılmış, önleri kesilmiş, yoksullaştırılmış çilekeş Kıbrıs Türk kesimi halkına reva gördüğü muamele, kullandığı dil, aşağılayıcı söylem, -onun sık sık kullandığı tabirle- kimse kusura bakmasın ama çok talihsiz, ayıp ve haksızdır. O insanları bu hale düşüren Türk devletinin bizzat kendisidir. Oraya yüzbinlerce Türkiyeliyi yığarak, bunu neo-kolonizatör bir devlet politikası haline getirerek, Kuzeydeki Rum mülklerini Türkiyeli bürokratlara, yüksek rütbelilere veya gizli görevlerdeki üst düzey zevata peşkes çekerek, 30 bini aşkın ordu mensubunu ve bir o kadar da çeşitli gizli teşkilat mensubunu besleyerek, Kıbrıslılara işgal ülkesinin yerli halkı veya kapıkulu muamelesi yaparak, en önemlisi de Türk kesimini dünyadan izole ederek, bugünkü çıkmazı ve tepkileri devlet  yaratmıştır.

Kendilerini Adalı olarak tanımlayan gerçek Kıbrıslı Türkler, kurtarıcı Türkiye’nin kalıcı işgalciye dönüşmesine her zaman karşı çıkmışlardır. Türkiye’den getirilip Ada’ya yerleştirilen nüfusun özellikle ikinci kuşağı umut ettiği özgür, bağımsız ve müreffeh ülkeye kavuşamamış, tek çıkış yolu gördükleri AB’ye katılım umutları da giderek sönmüş, mağduriyet ve kandırılmışlık duygusu giderek artmıştır. Kendi varlığını tehdit eden ordu içindeki vesayetçi, darbeci odaklara karşı siyasi irade koyabilen AKP’nin ve Erdoğan’ın yıllardır iktidarda olduğu düşünülürse, Başbakan’ın “çıkmazı ben yaratmadım” deme hakkı da artık kalmamıştır. Başka halkları, örneğin Mısır halkını ekmek ve özgürlük mücadelesinde cesaretlendirirken kendisine yönelen her türlü özgürlük talebine ve eleştiriye karşı kırmızı görmüş boğa tepkisi veren Erdoğan, Kıbrıs Türk kesiminden yükselen sesleri yanlış değerlendirmekle kalmamış, sözde bağımsız KKTC yönetimine, göstericileri sindirme ve koğuşturma telkininde de bulunmuştur.

Buradaki en vahim yanılgı, Kıbrıs halkının Türkiye’nin uydusu ve beslemesi değil bağımsız Kıbrıslı olma, işgali ve vesayeti reddetme taleplerini, kimilerinin son derece saygısızca ifade ettikleri “mamaları kesildi de ondan tepki veriyorlar” şeklinde okumaktır. Hem Erdoğan’ın hem de AKP’nin diğer sözcülerinin vurguyla telaffuz ettikleri “çirkin” sözcüğü, Kıbrıslıların haklı demokratik tepkilerine değil, derin devletin geleneksel Kıbrıs politikasına ve bu politikaya teslim olan AKP’nin Kıbrıs sorununa bakışına daha fazla yakışmaktadır.

Bu köşede sık sık dile getirmeye çalıştığım gibi, ilk reformcu adım ve atılımların hemen ardından AKP ve Erdoğan kendi sınıfsal- ideolojik zihniyet dünyalarının sınırlarına toslamış görünmektedirler. Fetihçi özlemlerin ve derinlerdeki İslamcı- milliyetçi güdülerin Başbakan’ın kişiliği ve üslubuyla birleşmesiyle çizilen bu sınırlar Kıbrıs düğümünü çözmekten uzak olduğu kadar, hem Kıbrıs hem de Türkiye için AB hedefinden de bir o kadar uzaktır.

Oya Baydar

%d bloggers like this: